http://www.photoir.com/ توضيحات : سایت عکاسی ایران مختص مقالات عکاسی و آموزش عکاسی می باشد. fa Thu, 23 Feb 2012 09:44:00 am Thu, 23 Feb 2012 09:44:00 am http://www.photoir.com/ Rashcms www.photoir.com@gmail.com www.photoir.com@gmail.com www.photoir.com@gmail.com http://www.photoir.com/post-54.html در اواخر قرن 18(م) و اوایل قرن 19 (م) همگام با پیشرفت های دیگر صنعتی از جمله کشتی بخار ، تلگراف و راه آهن ، عکاسی نیز پدید آمد . عکاسی در ابتدا جنبه علمی ، سپس جنبه صنعتی به خود گرفت و در حال حاضر یکی از شاخه های مهم هنری محسوب می شود .در قرن 11 (ه.ق) حسن بن هیثم ، از دانشمندان اهل بصره از اتاقک تاریک که مبنای هنر عکاسی است برای دیدن ستاره ها و مطالعات به خوبی استفاده می کرد . این اتاقک تاریک عبارت بود از جعبه ای که در یک طرف ،سوراخ ریزی داشت که نور از این روزنه عبور می کرد و تصویری نسبتا" واضح و معکوس روی سطح مقابل ایجاد می کرد . این وسیله در طی جنگهای صلیبی به اروپا راه یافت و نقاشان و طراحان اروپایی از این وسیله برای طراحی دقیق مناظر و پرسپکتیو استفاده می کردند تا اینکه در سال 1550 (م) ژرم کاردان ریاضیدان ایتالیایی این اتاقک را به عدسی محدب مجهز کرد وبه این ترتیب تصویری بسیار واضح تر به دست آمد . در قرن بعد  یعنی در قرن 17 (م) ، آیینه ای 45 درجه به این وسیله اضافه شد و این آیینه بود که نور منعکس شده از موضوع را روی صفحه داخل جعبه تاریک می تاباند .با وجود این پیشرفت ها هنوز عکاسی به معنای فعلی وجود داشت . در سال 1720 (م)  در آزمایشگاه دانشمندی به نام شواتز ، روی کاغذ آغشته به نیترات نقره و آهک برگ درختی می افتد و شولتز پس از مدتی با مشاهده این صحنه و برداشتن برگ از روی صفحه کاغذ می بیند که تمام کاغذ سیاه شده و آن بخشی که برگ روی آن قرار گرفته هنوز سیاه  نشده است . البته این حالت دوام نمی آورد وپس از تابش نور این تصویر از بین می رود ، اما این واقعه پایه و اساس کاوشهای بعدی و مطالعات وسیع برای شناسایی مواد حساس به نور شد که منجر به کشفیاتی نیز شد و دانشمندان مواد دیگری که به نور حساس بودند را شناسایی کردند و با قرار دادن صفحات آغشته به این مواد داخل اتاق تاریک ، تصاویری ایجاد کردند ، ولی به دو دلیل لین تصاویر کم دوام بودند:1_ نور اتاقک تاریک برای اثر گذاشتن روی موادحساس کافی نبود .2_ تصویرهای شکل گرفته در معرض تابش شدید نور از بین می رفتند . تا اینکه در سال 1819 (م) سرجان هرشل انگلیسی محلول ثبوت را کشف کرد و محلول کشف شده توسط هرشل «هیپوسولفیت دوسود» بود که در حال حاضر نیز به عنوان ماده اصلی ثابت کننده تصویر استفاده می شود .از جمله کارهای دیگر هرشل می توان از دو مورد دیگر نام برد :1_ ابداع کلمه photography به معنای گریم کردن یا ثبت نور ؛2_ به کار بردن الفاظ نگاتیو ( منفی ) و پوزیتیو ( مثبت ) در مورد تصاویر .پس از این مراحل در سال 1826 یا 1827 (م) ژوزف نیسفورنیئپس برای اولین بار مواد حساس را در اتاقک تاریک به کار برد و پس از 8 ساعت تاباندن نور ، اولین عکس دنیا را ظاهر کرد و این روش را ((هلیوگرافی)) یا ترسیم به وسیله خورشید نامید . نیئپس با کمک داگر به کار عکاسی ادامه دادند و پس از مرگ نیئپس ،داگر اینم کار را ادامه داد ورروشی به نام (( داگرئوتیپ)) ابداع کرد .در همین زمان شخصی انگلیسی به نام ویلیام هنری فاکس تالبوت با تهیه تصاویر نگاتیو در ابعاد کوچکتر و سپس بزرگسازی تصویر وبه دست آوردن پوزیتیو یا مثبت آن دو مرحله دیگر از ظهور در عکاسی را تکمیل کرد . تالبوت این روش را (( کالوتیپ )) که به زبان یونانی به معنای (( تصویر خوب )) است نامید . از این زمان عکاسی به طریقه های یاد شده بسیار رواج یافت و عکس های بسیاری تهیه شد . و دراین زمان وجود داشت ؛ شخص یا سوژه باید مدت زیادی بی حرکت می ماند تا هنگام عکسبرداری تصویر آن محو نشود .پس از اختراع تالبیوت فیلم ها در اندازه کوچکتر ساخته شدند و با کشف امولسیون تر یا کلودیون زمان عکسبرداری به چند ثانیه تقلیل یافت . ولی هنوز مشکل وسایل ، دست و پاگیر عکاسی بود و صفحه های حساسی که بلافاصله قبل از خشک شدن صفحه حساس مرطوب باید در تاریکخانه ظاهر شود . چند سال بعد ریچارد ماردوکس انگلیسی امولسیون ژلاتین یا امولسیون خشک را کشف کرد . بدین ترتیب می توانستند صفحات حساس جدید را برای ظهور و ثبوت به لابراتوار منتقل کنند .بعد از این مراحل، صفحات حساس به فیلم از جنس سلولوئید ، فیلم های رنگی و سایر امکانات عکاسی ساخته شد . عکاسی جای خود را در عرصه های مختلف زندگی از جمله علمی ، صنعتی ، هنری ، خبری ، جغرافیایی و اجتماعی باز کرد .و اما ایران نیز در دوران به خصوصی از هنر عکاسی بهره جست . در بعضی روایات آمده ایت اولین دوربین عکاسی در ایران مربوط به ناصرالدین شاه قاجار بوده است . وی از مناظر اطراف ، زندگی دربار و سفرهایش عکس های بسیاری تهیه کرد درمدرسه دارالفنون نیز که در سال 1850 (م) توسط امیرکبیر ، وزیرناصرالدین شاه قاجار برای مقاصد ترتیب افسران و مهندسان نظامی و غیر نظامی و پزشکان تاسیس شده بود ، در سال 1860 یعنی 10 سال بعد از تاسیس شروع به تدریس عکاسی کردند. محصلان مستعد دارالفنون که برای تحصیل و کسب مهارت های فنی و هنری به اروپا اعزام شدند ، باعث پیشرفت عکاسی ایران شدند . بزرگترین استاد عکاسی آن زمان عبدالله قاجار نام داشت . از جمله عکاسان دیگری که درایران به عکاسی پرداختند از: ژول ریشار که به روش داگر ئوتیپ عکس چاپ می کرد ، فوکتی که روش کلودیون را پس از کشف در اروپا به ایران منتقل کرد ؛ لوئیجی پشه که آلبوم بسیار جالبی از آثار تاریخی ایران تهیه کرد .عکاسی در جهان امروز امروزه در حقیقت ، عکاسی دارای سه وسژگی علمی ، صنعتی و هنری است و باید پذیرفت که عکاسی نه تنها علم یا صنعت و هنر، بلکه از هر یک نشانه ای منحصر به فرد دارد ، زیرا درابتدا ، عکاسی مانند یک پدیده علمی متولد شد و قوانین علمی در پیشرفت آن بسیار موثر بودند و سپس مانند یک صنعت گسترش یافت و بعدها جنبه هنری یافت .در صنعت عکاسی ، برای رفع احتیاجات فنی تلاش می شود تا موادبهتر و دستگاههای مجهزتر ساخته شود .همان طور که ذکر شد عکاسی سه شاخه اصلی صنعتی ، علمی و هنری را شامل می شود . Thu, 09 Dec 2010 09:05:19 am http://www.photoir.com/post-54.html http://www.photoir.com/post-53.html اتوفوکوستمام دوربین های دیجیتال، ویژگی ای به نام "اتوفوکوس" دارند. اتوفوکوس همواره یا برروی منظره یاب و یا برروی مونیتور قرارمی گیرد.اکثر دوربین های آماتور و تمام دوربین های حرفه ای به شما امکان انتخاب چندین نقطه اتوفوکوس را می دهند.انواع اتوفوکوسدر نوع Single، فوکوس هنگامی انجام می شود که دکمه ی شاتر تا نیمه فشار داده شود. بعضی از دوربین ها قابلیت Continuous را نیز دارند که تا هنگامی که شما دکمه ی شاتر را تا نیمه فشار ندهید، دوربین به فوکوس روی اجسامی که ازروی آنها می گذرد، ادامه خواهد داد. این نوع اتوفوکوس، زمان تاخیر(زمانی که طول می کشد تا دوربین فوکوس کند) را کاهش می دهند اما موجب کاهش عمر باتری نیز می شوند. اتوفوکوس معمولا براساس کنتراست اشیا عمل می کند و معمولا در مورد اشیایی که کنتراست رنگ بالایی دارند بهتر جواب می دهد. اتوفوکوس در محیط هایی با نور کم خوب عمل نمی کند.فوکوس دستیدر حالت فوکوس دستی، دوربین اتوفوکوس را خاموش می کند و به شما این اجازه را می دهد که با دست فوکوس کنید. این فوکوس معمولا برای محیط هایی با نورکم، عکسبرداری ماکرو یا جلوه های ویژه که اتوفوکوس کارایی بالایی ندارد، استفاده می شود. دقت کنید که بعضی از دوربین های دیجیتال تنها این امکان را به شما می دهند که در فواصل خاصی فوکوس کنید. دوربین های پیشرفته تر روی لنز خود حلقه ی فوکوس دارند که می توان فوکوس را انجام داد، مانند شیوه ای که در عکسبرداری آنالوگ مرسوم است.  Thu, 09 Dec 2010 08:58:44 am http://www.photoir.com/post-53.html http://www.photoir.com/post-52.html اگر از دوربینهای عکاسی دیجیتال استفاده کرده باشيد، حتماً نویز را در عکسها دیدهاید. آن دانههای رنگی که بهطور پراکنده در عکسهایی که در محیط کمنور یا در مقدار ایزوی بالا گرفته شدهاند، دیده میشوند. تمام وسایل الکترونیکی نویز تولید میکنند. پارازیت روی امواج رادیو، برفکهای تلویزیون و صدای هیس که از بلند کردن صدای یک بلندگو به گوش میرسد، همگی ناشی از نویز دستگاههای الکترونیکی است. حتی خازنی که شارژ و دشارژ میشود، مقدار کمی نویز تولید میکند. دوربین دیجیتال هم از این دسته جدا نیست و به دليل ماهیت دیجیتالي خود، نویز تولید میکند. این روزها دیگر نمیتوان مقالات بررسی دوربینهای دیجیتال را بدون بررسی نویز دید. خیلی از مقالات درباره کاهش یا افزایش نویز نوشته شدهاند و قطعا آموزشهای زیادی را برای حذف نویز در عکسهای دیجیتال دیده و خواندهاید. اما میدانید که نویز چیست و چرا بوجود میآید؟نویز از کجا میآید؟نویز میتواند ناشی از قطعات به کار رفته در ساخت دستگاه یا محیطی باشد که در آنجا قصد استفاده از دوربین را داریم. بهعنوان مثال، تشعشعات الکترومغناطیسی، میدانهای مغناطیسی و حتی گرمای زیاد جزء عوامل خارجی ایجاد نویز به شمار میآیند. ساختار داخلی و نوع طراحی مدار داخلی دوربین نیز تأثیر بالایی در میزان نویز خواهد داشت. به همین دلیل ممکن است عکسهای گرفته شده با دوربینهای ارزانقیمت که برای بودجههای کم در نظر گرفته شدهاند، نسبت به نمونههای گرانتر در موقعیتهای مشابه، نویز بیشتری داشته باشند.سنسور دوربین نيز نویز تولید میکند و حتي هنگام ارسال اطلاعات مربوط به عکس، نویز ایجاد میشود. نسبت اطلاعات ارسالی به پارازیت ایجاد شده، نسبت سیگنال به نویز (SNR) نام دارد. پس هر چه سیگنال قویتر باشد، تأثیر نویز کمتر و کیفیت اطلاعات ارسالی بهتر خواهد بود. خوشبختانه مقدار نویز حاصل از سنسور و قطعات دوربین معمولاً ثابت است و در نتیجه با قویتر شدن سیگنال ارسالی، نویز کمتر دیده خواهد شد.برای درک بهتر، مثالي میزنیم. اندازه سنسور بيشتر دوربینهای کامپکت معمولی، 1/2.3 اینچ (62/4×16/6 میلیمتر) است. اگر یک دوربین ده مگاپیکسلی از این سنسور استفاده کند، یعنی حدود ده میلیون سلول حساس به نور روی سطح 45/28 میلیمتری سنسور وجود دارد. با تابیده شدن نور به این سلولها، آنها فعال شده و سیگنال را ارسال میکنند. پس اگر در نور روز عکاسی کنیم، به دليل وجود نور زیاد، سیگنال ارسالی توسط سلولها به اندازه کافی قوی خواهد بود، بهطوری که نویز حاصل از ارسال سیگنال به چشم نمیآید. حال اگر بخواهید در اتاق نشیمنی که با یک لامپ شصت واتی روشن شده عکاسی کنید، مقدار نوری که به هر یک از سلولها میرسد، کم خواهد شد و در نتیجه سیگنال ارسالی نیز ضعیف شده و نویز دوربین بیشتر خود را نشان ميدهد. این مشکل در دوربینهای DSLR که اندازه سنسور و در نتیجه اندازه سلولهای حساس به نور آنها بزرگتر است، کمتر به چشم میخورد که اين مسئله باعث میشود این دوربینها در محیطهای کمنور کارایی بهتری داشته باشند. پس اگر روزی به دوستتان گفتید که یک دوربین هشت مگاپیکسلی خوب خریدهاید و او موبایل جدید هشت مگاپیکسلی خود را به رخ شما کشید، میتوانید مطمئن باشید که دوربین موبایل او در مقابل دوربین شما حرفی برای گفتن نخواهد داشت. اگرچه ممکن است در نگاه اول عکسها روی اندازه کوچک یکی باشند، اما کافیست مثل تصویر زیر (که ظاهرا بودن نویز است) عکس را در اندازه بزرگ ببینید تا نظرتان تغییر کند.مورد دیگری که میتواند میزان نویز عکس را افزایش دهد، استفاده از مقدار ایزوی بالا است. ایزوی بالاتر، مقدار سیگنال ارسالی را تقویت میکند. بهعنوان مثال، میزان نور موردنیاز یک عکس با حساسیت ISO 200، نصف شدت نور موردنیاز همان عکس با ISO 100 است. اما همزمان با تقویت سیگنال، نویز تولید شده نیز تقویت خواهد شد. به همین دلیل عکسهایی که با ایزوی بالا گرفته میشوند، مقدار نویز بیشتری نسبت به عکسهایی که در میزان ایزوی پایین گرفته شدهاند، خواهند داشت. در اینجا نیز دوربینهای DSLR برتری دارند. سنسور بزرگتر این سری از دوربینها امکان استفاده از ایزوی بالا، بدون ایجاد مقدار زیادی نویز را امکانپذیر میسازد. در برخی از دوربینها صحبت از عکاسی خوب در محیطهای کمنور به میان آمده که در بسیاری از موارد از افزایش ایزو برای این کار استفاده میشود. در نتیجه باید انتظار داشته باشیم که با یک عکس پر از نویز روبهرو شویم و اگر دوربین به الگوریتمهای کاهش نویز مجهز است، احتمالاً عکسی بدون جزئیات کافی به دست خواهیم آورد.استفاده از زمانهای شاتر طولانی نیز میتواند باعث ايجاد نویز شود. باز نگه داشتن شاتر علاوه بر جمعآوری نور از محیط، نویز بیشتری را هم ارسال میکند. در نتیجه برای رسیدن به یک عکس با نور مناسب در محیطي کمنور، در مقایسه با محیطي با نور مناسب، مقدار نویز بیشتری ایجاد خواهد شد.مدل دیگری از نویز که منشاء آن به ارسال نامناسب سیگنال یا مشکلات ساختاری دوربین و دیگر عوامل مربوط است، هنگامی نمایان میشود که تمامی سلولها بهطور یکسان در مقابل نور تابیده شده واکنش نشان ندهند. به همین دليل برخی پیکسلها ممکن است بسیار روشن یا بسیار تاریک ثبت شوند. این سری از نویزها الگوی ثابتی داشته و به آنها Fixed Noise گفته میشود. بالا بودن دمای محیط و سنسور نیز در تشدید این نویز مؤثر هستند. به همین دليل به دارندگان دوربینهای DSLR که دارای قابلیت Live View هستند، توصیه میشود که به دليل داغ شدن سنسور، بهطور مداوم از Live View استفاده نکنند و قبل از عکس گرفتن، Live View را خاموش کرده و کمی به دوربین فرصت دهند تا سنسور خنک شود (Live view يا نمايش زنده چيست؟ ).آیا میتوان نویز را حذف کرد؟امروزه بيشتر سازندگان دوربین از الگوریتمهایی برای کاهش نویز عکس در داخل دوربین استفاده میکنند. معمولاً نویزهای ثابت به دليل یکسان بودن الگوی نقاط ایجاد شده روی عکس تحت شرایط یکسان محیطی، توسط نرمافزار دوربین تا حدودی قابل حذف است. نویزهای تصادفی (Random Noise) آنهایی هستند که در اثر مقدار ایزو یا نوردهی بالا ایجاد شدهاند. این مدل از نویزها الگوی ثابتی ندارند و حذف آنها مشکل بوده و ممکن است منجر به قربانی شدن جزئیات عکس شود.علاوه بر خود دوربین، نرمافزارهایی وجود دارند که میتوانند نویز عکس را تشخیص داده و تا حدودی آن را کاهش دهند. از معروفترین آنها میتوان به Noise Ninja، Neat Image و Noise Ware Pro اشاره کرد. یکی از های کاهش نویز معروف، Median  نام دارد که در برخی از دوربینهای دیجیتال نیز تعبیه شده است. در این  هر پیکسل با پیکسلهای کنار آن مقایسه شده و در صورت وجود اختلاف زیاد در شدت نور پیکسلها، آن پیکسل با میانگین پیکسلهای کنار آن جایگزین خواهد شد. با آنکه این روش نویز را کم میکند، اما احتمال از دست رفتن جزئیات عکس نیز بالا بوده و در نهایت ممکن است بهطور کامل جزئیات عکس از بین برود. دیگر Pixel Binning نام دارد که امروزه کمتر مورد استفاده قرار ميگيرد. در این روش، پیکسلها در گروههای چهار، نه یا حتی شانزده تایی بهعنوان یک پیکسل در نظر گرفته میشوند که عکس حاصل از این پیکسلها نویز کمتر، اما کیفیت پایینتری خواهد داشت.امتیاز ویژه دیگری که دارندگان دوربینهای DSLR و برخی دوربینهای کامپکت حرفهای از آن برخوردار هستند، امکان عکسبرداری با فرمت RAW است. معمولاً ابزارهایی که برای کار با این نوع فرمت عکس وجود دارند، قابلیتی برای کاهش نویز عکس نیز در نظر گرفتهاند که نتیجه آن بهتر از سیستم کاهش نویز روی عکسهای فشرده شده است....پیشنهاد ما را در ادامه مطلب ببینید... Thu, 09 Dec 2010 08:55:52 am http://www.photoir.com/post-52.html http://www.photoir.com/post-51.html حتما میدانید که وقتی سوژه عکاسی شما به اندازه کافی نور نخورد سیاه میشود. این مسئله بسیاری از اوقات باعث از بین رفتن سوژه و عدم دستیابی به نتیجه دلخواه میگردد. اما گاهی اوقات قضیه کاملا برعکس است. گاهی اوقات هنگامی که زمینه تصویر روشن است و سوژه اصلی ما در نور کمی واقع شده است، میتوانیم به گونهای عکس بگیریم که سایه سوژه در زمینه روشن دیده شود. در چنین حالتی سوژه توسط زمینهای سیاهرنگ با خطوط کاملا مشخص از زمینه جدا میشود. به این روش عکاسی، Silhouette Photography یا عکاسی سایه میگویند.عکاسی سایه روشی فوقالعاده برای القاء بار دراماتیکی، اسرارآمیز و عاطفی محیط، به بیننده است. به همین دلیل است که تصاویری اینگونه، به خوبی در خاطر بیننده نقش میبندند و علیرغم سادگی در طرح و رنگآمیزی محدودی که دارند، به خوبی میتوانند بیشتر از یک عکس تمام رنگی و کامل از همان صحنه تاثیرگذار باشند.استراتژی اصلی عکاسی سایه این است که از یک سوژه (یا شکلی که میخواهید در تصویر به رنگ سیاه دیده شود) در مقابل یک منبع نوری شدید عکس بگیرید. البته در چنین حالتی باید دوربینتان را وادار کنید که به جای خودسوژه، نورسنجی را بر اساس روشنترین بخش کادر تنظیم نماید. یعنی بر روی نقطهای از زمینه و نه روی سوژه اصلی. در این صورت سوژه کاملا سیاه رنگ یا حداقل بسیار تیرهرنگ میشود.آموزشهای زیادی برای تعریف چگونگی انجام این کار وجود دارد که اغلب آنها آموزشهای پایهای هستند و تنظیمات دوربین و غیره را به شما یاد میدهند. بسیاری از شما نیز با روشهای انجام این کار آشنا هستید و احتمالا تابحال عکسهای زیادی با این روش گرفتهاید. اما ما میخواهیم ترفندهای جالبی را برای این کار به شما یاد بدهیم که احتمالا نتیجه کارتان را زیباتر میکنند، یا حداقل با سرعت بیشتری به نتیجه دلخواهتان میرسید.یک سوژه مشخص پیدا کنیدتقریبا هر شیای را میتوان به سایه تبدیل کرد. اما برخی اشیا بهتر از اشیا دیگر هستند. سعی کنید سوژهای را انتخاب کنید که از نظر ظاهری دارای محیطی دقیق و مشخص باشد. زیرا در حالت سایهدار تصویر به صورت کاملا دو بعدی توسط خطوط لبهدار محیط آن دیده و شناخته میشود. سایهها نمیتوانند رنگی باشند، بنابراین تنالیته و بافت تصویر کاملا از بین میرود تا جذابتر شوند. پس نیاز است که سوژه شما بدون بافت و رنگ نیز قابل تشخیص باشند.فلاش دوربینتان را خاموش کنیداگر دوربینتان را در حالت خودکار بگذارید، احتمالا سعی میکند فلاش دوربین را برای جبران نوردهی و از بین بردن سایه، روشن کند. اساسا شما به کمترین نور ممکن در جلوی سوژه نیاز دارید. بنابراین لازم است که قبل از زدن شاتر حتما فلاش دوربینتان را خاموش کنید.نورسنجی درستی انجام دهیدوقتی بحث نوردهی سوژه پیش میآید لازم است چیزهای زیادی از آنچه که درباره قوانین عکاسی و نورسنجی و غیره یاد گرفتهاید را دور بریزید و کمی خودتان را به نادانی بزنید! به جای اینکه جلوی سوژه را روشن کنید، باید مطمئن شوید که در پشت سوژهتان نور به مراتب بیشتر و فراوانتر از جلوی سوژه است. به زبان ساده، شما باید به جای جلوی سوژه، پشت سوژهتان را نوردهی کنید. نور کافی برای عکاسی در چنین حالتی معمولا توسط خورشید یا نوربازتابش توسط خورشید تامین میشود. یعنی سوژه باید پشت به نور خورشید یا پنجرهای باشد که نور از آن میتابد. اما اصولا هر منبع نورانی دیگری به شرط دارا بودن نور کافی میتواند جای خورشید را بگیرد.کادربندی به روشی دیگرسعی کنید به گونهای کادربندی کنید که سوژه در جلو و زمینه نورانی دورتادور پشت آن را پر کند. آسمانی روشن و بدون ابر یکی از زمینههای خوب برای کار است. همچنین در هنگام کادربندی سوژه را به گونهای قرار دهید که زمینه روشن در پشت سر آن آزاد و مشخص باشد. سعی کنید در چنین حالتی سوژه همه کادر را پر نکند تا فضا برای ساخت و تجسم آن باز باشد.سوژه را مشخص کنیداگر در کادری که در حال عکاسی هستید دو یا چند سوژه کنار هم هستند که قرار است به سایه تبدیل شوند، سعی کنید آنها را از هم جدا نگاه دارید. به عنوان مثال میخواهید تصویری از یک شخص را در کنار یک درخت به صورت سایه عکاسی کنید. در این حالت سعی کنید شخص را در جایی از کادر قرار دهید که در جلوی درخت قرار نگیرد یا حتی به درخت تکیه ندهد. زیرا با این کار هر دوی آنها در هم ادغام شده و یک تصویر واحد را ایجاد میکنند و بیننده را گیج میکند که این دیگر چه شکلی است!همچنین وقتی کادربندی میکنید، باید دقت کنید که بهتر است پروفایلی از شخص مورد نظر را ارائه دهید. به عنوان مثال شما باید لبههای بینی، لبها، چانه و تصویری از اندامها را نمایش دهید تا بتوان تشخیص داد که سایه موجود در کادر یک انسان است. بنابراین سعی کنید همیشه بهترین زاویه برای نمایش جزئیات سوژه را پیدا کنید.عکاسی در حالت خودکاراغلب دوربینهای امروزی دارای وضعیتهای نوردهی خودکار هوشمندی هستند که میتوانند در شرایطی که درحال عکاسی از سایهها هستید، با نوردهی مصنوعی به سوژه، آن را تا حد امکان روشن کنند. (مثل قابلیت D-Lighting) مشکل اینجاست که این دوربینها آنقدر هوشمندند که میتوانند سوژه شما را کاملا از تاریکی خارج کنند و این دقیقا مغایر نتیجهای است که شما میخواهید از دوربینتان حاصل کنید. اغلب دوربینها با نیمه فشردن دکمه شاتر بلافاصله محیط اطراف را سنجیده و تنظیمات دوربین را بر اساس شرایط محیط تغییر میدهند (و البته در همان زمان فوکوس هم میکنند). در اغلب دوربینهای دیجیتال با استفاده از این تکنیک به یک عکس سایهای میرسید. زیرا در حالت خودکار معمولا نورسنجی دوربین در حالت تمام کادر قرار دارد و دوربین نور پشت زمینه را به عنوان حالت متوسط نور در نظر گرفته و به همین علت هر آنچه که تاریکتر از آن است در تصویر سیاه میشود.اما برخی از دوربینهای دیجیتال دارای وضعیتهای نورسنجی نقطهای (Spot) و مرکزی (Center) نیز هستند که همانطور که از نام آنها برمیآید، به جای نورسنجی از همه محیط تنها یک نقطه یا حداکثر مرکز کادر را مورد نورسنجی قرار میدهند. در این حالت اگر منبع نور در محدوده نورسنجی دوربین قرار نگیرد، دوربین سعی میکند نور عکس را براساس آنچه که در مرکز یا نقطه نورسنجی قرار دارد تنظیم کند که احتمالا سوژه شما در این نقاط قرار دارد.به همین دلیل این نقاط به جای تاریک شدن، روشنتر شده و زمینه پشت کاملا سفید میشود. اگر این اتفاق پیش آمد،سعی کنید قبل از فوکوس کردن روی سوژه، کادر را طوری نگاه دارید که روشنایی پشت، بخش عمدهای از تصویر را پر کند و بعد از نورسنجی (بدون رها کردن دکمه شاتر) کادرتان را جابجا کنید.عکاسی در حالت دستیاگر استفاده از روش خودکار جواب نمیدهد و به دلایلی دوست دارید که خودتان کنترل دوربینتان را در دست بگیرید، احتمالا باید به سراغ تنظیمات دستی دوربینتان بروید. خوبی دنیای عکاسی دیجیتال این است که میتوانید آنقدر با تنظیمات مختلف دوربینتان عکس بگیرید تا به نتیجهای که مطابق میلتان است برسید.یک روش ساده برای استفاده از تنظیمات دستی دوربینتان این است که ابتدا روی حالت خودکار نورسنجی کنید و ببینید که دوربینتان چه سرعت شاتر و دهانه دیافراگمی را به شما پیشنهاد میدهد. بعد اگر در حالت خودکار، مثلا سوژهتان خیلی روشن بود، (و فرضا قصد دارید آن را تاریکتر کنید) میتوانید در حالت دستی سرعت شاتر دوربینتان را تا چند گام سریعتر کنید و تاثیر آن را روی عکس ببینید. همچنین میتوانید با استفاده از قابلیت Bracketing دوربینتان (عکاسی پیدرپی با تنظیمات نوردهی متفاوت) چند عکس با نور مختلف از یک صحنه ثبت کنید و بهترین آنها را انتخاب کنید.... بقیه در ادامه مطلب... Thu, 09 Dec 2010 08:51:41 am http://www.photoir.com/post-51.html http://www.photoir.com/post-50.html نخستین عکاس ایرانینخستین مرد عکاس ایرانی را برخی پژوهشگران تاریخ عکاسی ایران شاهزاده ملک قاسم میرزا دانستهاند که به روش داگروتیپ بر روی صفحه نقره عکاسی میکرده است.و عده ای ناصرالدین شاه قاجار را نیز به سبب علاقه بسیار او به این فن، از آغاز گران ایرانی عکاسی برشمرده اند.شاه عکاسی را از عکاسی فرانسوی به نام "فرانسیس کارلهیان " که به همراه فرخ خان امین الدوله برای اموزش و ترویج عکاسی به ایران آورده شده بود،آموخت. اعتماد السلطنه در کتاب خاطراتش بارها به عکاسی توسط شاه اشاره کرده است. در آلبوم خانه کاخ گلستان نیز عکسهای بسیاری موجود است که عکسبرداری آنها توسط ناصرالدین شاه انجام گرفته است.آقا رضا عکاسباشی، حسنعلی عکاس، آقایوسف عکاس،امیر جلیل الدوله قاجار، میرزا احمد صنیع السلطنه، ابوالقاسم ابن محمد تقی نوری، میرزا ابراهیم خان عکاسباشی، آنتوان خان سوریوگین و عبدالله قاجار از دیگر عکاسان پُرکار و نامدار دوران قاجار به شمار میآیند که نمونه آثار آنان در میان مجموعههای باقیمانده از دوران قاجار و نزد اشخاص، به فراوانی دیده میشود نخستین عکاسی در شب در ایراننخستین عکاسخانهای که توانست در شب عکس برداشته و بر آن تبلیغ بکند عکاسخانه "محمد جعفر خادم" نزدیک چهار راه حسن آباد بود، (تا آن زمان بجز در روز و توسط نور آفتاب گرفتن عکس مقدور نبود). وی با به کار گیری نور مصنوعی چراغهای الکتریکی توانست در عکاسخانه خود که تا آن زمان فقط با استفاده از نور روز عکس برداری امکانپذیر بود، امکان عکس برداری در محیط بسته عکاسخانه را در روز و شب فراهم کند. عکس برداری به این روش به دلیل به کارگیری نیروی الکتریسیته بسیار گران و تقریباً 3برابر قیمت عکسهایی بود که در نور روز گرفته میشد. نخستین کسی که عکس را به روش صفحه ی نقرهای "داگروتیپ"چاپ کردنخستین آغاز گران عکاسی در ایران، اروپاییانی از کشورهای روسیه، فرانسه، اتریش و ایتالیا بودند که در مدرسه دارالفنون نیز تدریس میکردند. عکاسی نیز پس از 1860 در برنامههای درسی دارالفنون گنجانده شد. نخستین خارجی که در ایران با روش صفحهٔ نقره عکسبرداری کرد دیپلمات جوان روسی به نام نیکلای پاولوف بود. پس از وی ژول ریشار فرانسوی نیز که در حدود سالهای 1844-1846 به ایران آمد با این روش عکسبرداری کرد و سپس در دارالفنون به تدریس زبان فرانسه پرداخت وی پس از آنکه دین اسلام را برگزید، نام "میرزا رضا خان" را برای خود انتخاب کرد. " کرشیش" اتریشی معلم توپخانه دارالفنون و فوکتی ایتالیایی نیز از نخستین کسانی بودند که دست به تجربیاتی اندک در عکاسی زدند. در کتاب المآثروالآثار تالیف محمد حسن خان اعتماد السلطنه که به سال 1307 قمری تالیف یافته است مطلبی با عنوان ترویج علم و عمل عکس به این شرح آمده است که خالی از خطای تاریخی در برشمردن وقایع صحیح تاریخ عکاسی ایران نیست. " علم عکاسی که از شعب علوم طبیعی است، در این عهد [ناصری] جاوید مهد،رواج گرفته و انتشار یافت. اگر چه نمونهً آن در اواخر سلطنت مرحوم محمد شاه به دست ریشارخان[!!!؟] سرتیپ، معلم زبان فرانسه و انگلیسی و غیره ارائه شد، اما اصل شیاع و تکمیل این صنعت و انتشار عمل عکس را که مسیو ریشارخان آورده و بر روی صفحه نقرهای میانداختند، اسمش را داگئروتیپ میگفتند به اسم شخصی است که مخترع آن بود... اینک شمارهً اساتید عکاسین و مواقع عکاسخانهها در دارالخلافه طهران و سایر بلاد معظمهً ایران صعوبت واَشکالی به کمال دارد" بدین ترتیب، میتوان گفت که عکاسی در اواخر حکومت محمد شاه قاجار یعنی در سالهای قبل از 1264 قمری که ناصرالدین شاه قاجار به سلطنت رسید به ایران وارد شده است. درست بعد از سه سال که از اختراع عکاسی به روش داگروتیپ در فرانسه گذشته بود، این پدیدهً نوظهور به کشور ایران راه پیدا کرد. عکاسی، پس از به سلطنت رسیدن ناصرالدین شاه با توجه به اشتیاق فراوان شاه، دوران پیشرفت و تعالی خود را تا مرزهای هنر گسترش داد. اولین عکاس خانه عمومی در ایران در آغاز رواج فن عکاسی در ایران،نخستین عکاسخانه در تهران عکاسخانهً مبارکهً همایونی در کاخ گلستان بود که به فرمان ناصرالدین شاه و برای امور شخصی و دولتی در دربار ایجاد شده بود که همگان به آنجا راه نداشتند. اما پس از چندی نخستین عکاسخانه برای استفاده عموم به فرمان ناصرالدین شاه در تهران تأسیس شد. در روزنامه دولت علیه ایران که به سال 1285 هجری قمری منتشر شده، اعلانی در باره تأسیس این عکاسخانه عمومی به شرح زیر آمده است: چون اغلب مردم زیاده از حد مایل و راغب هستند که عکس خود را بیاندازند و در عکاسخانهً مبارکهً دولتی همه کس نمیتوانست برود و عکس خود را بیاندازد،عکاسباشی "عباسعلی بیگ" آدم خود را، که مدتها در زیر دست او بوده و تربیت شده و در عکاسی کمال مهارت را پیدا کرده بود،قرار گذاشت در خیابان جباخانهً مبارکه(باب همایون کنونی) حجرهای ترتیب واسباب عکاسی آماده نماید تا هر کس را میل انداختن عکس خود باشد، درآنجا رفته عکس بیاندازد و قیمت آن هم موقوف به بزرگ و کوچکی عکس است: عکس بزرگ یکی چهار هزار "دینار" است تا دوازده عدد. پس از آن، هر کس زیادتر طالب باشد، یکی سه هزار دینار است، عکسکوچک یکی دوهزار دینار است تا دوازده عدد. بعد از آن هر کس زیادتر بخواهد، یکی سی "شاهی" است." از این تاریخ به بعد، گشایش عکاسخانهها در تهران و سایر شهرهای بزرگ ایران مانند اصفهان، مشهد، شیراز، تبریز و رشت رو به فزونی بوده است چنانکه اعتماد السلطنه در کتاب المآثر والآثار که تاریخ چهل سال فعالیتهای سیاسی،فرهنگی و اجتماعی دوران ناصری را در بر دارد، تعداد عکاسخانهها و استادان عکاسی را در تهران و سایر بلاد ایران بسیار زیاد و خارج از حد شمارش، نوشته است." نخستین عکاسان زن ایرانینخستین عکاسان زن ایرانی را باید در میان زنان حرمسرای ناصرالدین شاه قاجار که خود شیفتهٔ این فن بود جستجو کرد. در برخی از آلبومهای ناصری که در آلبوم خانه کاخ گلستان موجود است، آثاری از این زنان عکاس که به طور تفننی به عکاسی میپرداختهاند دیده میشود. اما نخستین زن ایرانی که به صراحت بر عکاسی او اشاره رفته، عزت ملک خانم ملقب به "اشرف السلطنه" همسر محمد حسن خان اعتمادالسلطنه وزیر انطباعات دوران ناصری است که عکاسی را از "شاهزاده محمدمیرزا" پسر عموی خود فرا گرفته است. اعتمادالسلطنه در کتاب ارزشمند خود، روزنامه خاطرات اعتمادالسلطنه که شامل وقایع چهل سال زندگی پر ماجرای وی در دربار ناصرالدین شاه است، بارها به عکاسی وی اشاره کرده است. شرح روشنگری را نیز یکی از بستگان اشرف السلطنه در مقدمه چاپهای بعدی این کتاب در معرفی اشرف السلطنه و فعالیتهای او از جمله عکاسی نوشته است. از دیگر عکاسان زن ایرانی میتوان به زنان خانواده معیر الممالک اشاره کرد که به لحاظ آشنایی معیر و دارا بودن عکاسخانهای مجهز در منزل شخصی امکان عکسبرداری توسط زنان وی فراهم بوده است. دو تن از زنان دوران ناصری نیز به نامهای فاطمه سلطان خانم همسر میرزا حسنعلی عکاس و عُذرا خانم همسر آقا یوسف عکاس که از عکاس باشیهای شاه بودهاند به عکاسی میپرداخته اند. همسر و دختر آنتوان خان سوریوگین، عکاس نامدار دوران ناصری تا رضا شاه را نیز باید در شمار نخستین زنان عکاس در ایران آورد...بقیه در ادامه مطلب Thu, 09 Dec 2010 08:43:15 am http://www.photoir.com/post-50.html http://www.photoir.com/post-49.html  ترکیب درست یک تصویر علاوه بر ایجاد توازن، بیننده را از سردرگمی نجات داده و نقطه ی تمرکز وی را بر روی نقطه ی تأکید تصویر موجب می گردد. همچنین ترکیب و کادربندی درست تصاویر، می توانند پرسپکتیو تصاویر را افزایش داده و تناسبات میان اجزای آن را شدت بخشد و چگونگی القای تصویر را آنگونه که در ذهن فیلم بردار و کارگردان می باشد نظیر رسمیت، هیجان و …، به نحو درستی به تماشاگر بقبولانیم. لذا می توان ترکیب تصویری را شامل ذکر آحاد تصویر به گونه ای که ذهن بیننده را بر روی نقطه ی تأکید تصویر متمرکز کند ، تعریف نمود. اما نباید از این نکته نیز غافل بود که هدف اصلی دلپذیر ساختن تصویر برای دید بیننده خواهد بود و هرگز نباید این را فدای قواعد دست و پا گیر نمود، هر چند که قواعد و قوانین نیز بر اساس لذّت بیننده و نگاه وی تدوین گردیده اند. بنابراین ترکیب تصویری دارای اهمیت به خصوصی می باشد. بنابراین لازم است تا فیلم بردار با برخی از اصول این فن آشنا شود. عوامل بصری سازنده ی یک تصویر شامل گروه، خط، رنگمایه و عمق ظاهری یا واقعی می باشد که به تفصیل در مورد آن ها مطالبی بیان می داریم. الف ) گروه: شامل تمامی اجزایی است که باید در یک کادر جا بگیرند. تصویری بسته از یک گوینده ی خبری که در جلوی یک میز قرار دارد و در پشت سر وی نیز نقشه ای ترسیم شده است و همچنین میکروفون و گلدانی که بر روی میز می باشد ، گروهی شامل میز، نقشه، میکروفون و گلدان گل را تشکیل می دهد که چگونگی قرار گرفتن آ ن ها بحث ترکیب تصویری در یک گروه می باشد. ترکیب قرینه ای اجزای یک گروه معمولاً حالت رسمیت را القاء می کند و نقطه ی تأکید آشکاری را نخواهد داشت. و از نظر بصری نیز طرحی جالب نخواهد بود. معمولاً نمی توان مرکز هندسی یک تصویر را نقطه ی تأکیدی بر تصویر در نظر گرفت اما هر گاه عکس را به صورت افقی و عمودی به سه بخش تقسیم کنیم، محلّ « برخورد یک سوم ها » که به همین اصل نیز معروف می باشد، نقطه ی تأکیدی مناسب را فراهم می آورد. این اصل معمولاً در نماهای توشات ( دو نفره ) و آورشولدر ( از روی شانه ) کاربردی عالی دارد. تئوری تناسب طلایی یونانیان نیز کاربردی مفید دارد. آن ها معتقد بودند که نقطه ی تأکید باید پنج هشتم داخل هر کدام از لبه های کادر قرار گیرد که تقریباً برابر با همان محلّ برخورد یک سوم ها می باشد. ترکیب مثلثی نیز یکی از راه های دستیابی به نقطه ی تأکید تصویر می باشد. هر گاه مثلثی از اجزای یک تصویر فراهم شود، به گونه ای که دوربین بر روی قاعده ی مثلث و نقطه ی تأکید بر رأس مثلث واقع شوند، ترکیب تصویری قوی ای فراهم می گردد. ب) خط آن چه در این بحث مورد بررسی قرار می گیرد شکل مسیر خطوط می باشد. خطوط می توانند قصد و حالت صحنه را ترسیم کنند. خطوط موازی با کادر، احساسی از رسمیت، ترتیب و تعلّق به آن می دهد. این گونه تصاویر که از چنین خطوطی بهره مندند، هیجان چندانی را خلق نمی کنند و لذا برای تصاویری انتخاب می شوند که برای ترسیم هیجان به کار نمی روند. تداخل خطوط افقی و عمودی و کثرت آن ها در یک صحنه، فضایی خشن وانعطاف ناپذیر را به وجود می آورد که تصاویر زندان از این دست می باشد. خطوط اریب در صحنه معمولاً فضایی پر هیجان و منعطف را القاء می کنند و جذّابیت تصویری خاصّی را به وجود می آورند. تسلّط بیش از حد خطوط اریب می تواند موجبات سردرگمی بیننده را فراهم کند. خطوط منحنی معمولاً جلوه ای از آرامش و وقار و زنانگی را بیان می دارد. هر چه انحنای خطوط بیشتر شود از قدرت آن کاسته شده و وقار را از آن می گیرد. می توان با پایین و بالا بردن دالی و حذف برخی از اجزای زیاد، خطوط بیش از حد منحنی را حذف نمود. ج) حرکت از دراماتیک ترین ابزار جلب توجه بیننده به نقطه ی تأکیدی خاص می باشد. معمولاً حرکات ا ریب، تأثیر گذارترین حرکات در صحنه می باشند، چنان که حرکت در طول صحنه و موازی با قاعده ی کادر چندان جالب نیست. حرکات اجرا کننده به صورت مستقیم و به طرف دوربین خالق صحنه ای تکان دهنده می باشد. اما به طور کل دو حالت کلی برای بهره گیری از ابزار « حرکت» در صحنه وجود دارد. ۱) هرگاه بازیگر در یک صحنه ی عمومی، خلاف مسیر حرکت سایرین و در حالی که به شدت از لا به لای آن ها عبور می کند به طرف دوربین بیاید، خواه ناخواه دید بیننده به طرف وی جلب می شود و حتی گاه سرعت حرکت او بیشتر نمود پیدا می کند هر گاه وی فرضاً به سمت چپ کادر بدود و سایرین به سمت راست کادر. ۲) هر گاه بازیگر در میان انبوهی جمعیت متحرک ثابت باشد، دید را به سوی خود می کشاند همانند کودکی که در لا به لای جمعیتی متحرک گوشه ای نشسته و گریه می کند و یا تصور کنید میدان جنگی را که در آن تن های بی حرکت فراوانی دیده می شود و حال ناگهان یکی از آن ها بنشیند و یا حرکت کند، واضح است که به طور ناخودآگاه دید متوجه ی وی می شود. د) رنگمایه معمولاً روشن ترین نقاط یک صحنه، نقطه ی تأکیدی در آن صحنه است. همچنین نقطه ای در تصویر و یا جزیی از تصویر که دارای رنگمایه ای متمایز از سایر اجزاء می باشد دارای کشش دیدی بیشتر می باشد. وجود رنگمایه های روشن در گوشه های کادر معمولاً چشم را از صحنه ی اصلی منحرف می کند، حال آن که رنگمایه های تیره در گوشه های کادر، با افزایش فشردگی آن چشم را به طرف نقطه ی تأکید تصویر جذب می کند. رنگمایه های تاریک تر که در نزدیک قاعده قرار بگیرند ترکیب مثلثی مطلوبی را ایجاد نموده و نقطه ی تأکید تصویر که در رأس مثلث قرار گرفته بیشتر جلب توجه می کند. باید در تصویر برداری های رنگی دقت داشت که برش در تصویر باید به گونه ای باشد که رنگ های زمینه به شدت تغییر نکند. هـ) عمق خلق تصویری سه بعدی، در مدیوم دو بعدی تلویزیون، تخصّصی است که همواره مد نظر فیلمبرداران قرار داشته و از چهار طریق امکان پذیر می باشد: پرسپکتیو گروه، پرسپکتیو خط، پرسپکتیو رنگمایه، وضوح قیاس. ۱) پرسپکتیو گروه در این مورد بحث بر سر نسبت های منظر ه ای می باشد. تصویری از دو درخت را در نظر بگیرید که یکی نزدیک به دوربین ایستاده و دیگری پشت سر آن و دورتر می باشد. هرگاه درخت جلو، بزرگتر باشد، به نظر می رسد فاصله ی زیادی بین دو درخت وجود دارد. این خطای چشم بوده و درست همان کاری است که تصویرگر باید انجام بدهد اما چگونه؟ این عملی است که با یاری جستن از عدسی ها ممکن می گردد و در بحث های آتی پیرامون آن صحبت خواهد شد. مثلاً عدسی زاویه ی باز، عمق را افزایش داده و برعکس عدسی تله فتو عمق را کاهش می دهد. تصویرهای زاویه ی بالا فضای بین اجزای عمودی را کوتاه تر کرده و ارتفاع را کاهش می دهد و تصویرهای زاویه ی پایین هر گاه با عدسی زاویه ی باز گرفته شود، سطح عمودی را بیشتر مورد تأکید قرار می دهد. ...بقیه در ادامه مطلب... Thu, 09 Dec 2010 08:30:27 am http://www.photoir.com/post-49.html http://www.photoir.com/post-48.html     آغاز عکاسى در ايران به دوران قاجار و سلطنت ناصرالدين‌شاه باز مى‌گردد. از عکس‌هاى موجود از اين دوران مى‌توان به راه و رسم زندگى سنتى آن زمان پى برد و تصاويرى که از ابنيه و عمارات آن دوران به‌جا مانده براى مطالعات تاريخى قرن نوزدهم ايران ارزشى مستند دارد و در ضمن اطلاعاتى از نظام حکومتى دولت قاچار و سلسله مراتب آن براى ما به تصوير مى‌کشد.         در دوران قاجار پادشاهان يکى بعد از ديگرى تلاش کرده‌اند که از طريق توسعهٔ مبادلات فرهنگى و اقتصادى با غرب، کشور را از حالت انزوا بيرون آوردند.         عکاسان ايران در آن روزگار از سه گروع عمده تشکيل مى‌شدند: يک گروه عکاسانى بودند که کار تحقيق دربارهٔ تفاوت‌هاى فرهنگى و طبيعى اقوام مختلف را برعهده داشتند و به مؤسسات کاو‌ش‌هاى علمى و جغرافيايى اروپا تعلق داشتند. گروه دوم عکاسان بومى بودند که کشفيات جديد فنى را براى سرگرمى و بدون هدف مشخصى تجربه مى‌کردند و سومين گروه عکاسان حرفه‌اى بودند که از راه فروش عکس کسب درآمد مى‌کردند.         اولين دست‌اندرکاران عکاسى در ايران، اروپائيانى از فرانسه، اتريش و ايتاليا بودند که در مدرسهٔ دارالفنون تهران تدريس مى‌کردند. مدرسهٔ فنى و حرفه‌اى دارالفنون براى تربيت افسران، مهندسان غيرنظامى و نظامي، پزشکان و مترجمان توسط اميرکبير تأسيس شد. ده سال بعد در سال ۱۸۶۰ م عکاسى نيز در برنامه‌هاى دارالفنون افزوده شد.         احتمالاً اولين شخص خارجى که در ايران عکس را چاپ کرد، ”ژول ريشار“ فرانسوى بود که در حدود سال‌هاى ۱۸۴۶-۱۸۴۴ م به ايران آمد و دارالفنون به تدريس زبان فرانسه پرداخت. اولين مجموعه عکس از آثار تاريخى ايران توسط لوئيجى پِشِه (Luigi Pesce) سرهنگى از اهالى ناپل در مهاجرت به ايران تهيه شد. نسخهٔ دومى از اين مجموعه در همان سال تهيه و براى ويليام اول، پادشاه پروس فرستاده شد. مجموعهٔ اول احتمالاً در يک مجموعهٔ شخصى در رم بعدها يافت شده است. آلبوم ديگرى نيز که به موزهٔ متروپوليتن نيويورک اهدا شده و شامل ۷۵ قطعه عکس است، احتمالاً همان آلبومى است که براى پادشاه پروس ارسال شده بود. اين آلبوم در اصل متعلق به اردشير ميرزا، نوهٔ فتحعلى‌شاه بود. اهدا‌کنندهٔ اين آلبوم معتقد است که پِشِه يکى از چند عکاسى است که آثارشان در آن مجموعه گرد آمده است.آلبوم متروپوليتن شامل موضوعات متعددى است.         از جمله کاخهاى تشريفاتي، مساجد و تکايا، دروازه‌هاى شهري، عمارات دولتى و مسکوني، بقعه‌ها، مقابر و پل‌ها و اماکن تاريخى را مى‌توان نام برد و نيز تصاويرى از نمايش‌هاى دربارى و مناسبت‌هاى مهم دولتى که نشانگر جلال و شکوه دربار قاجار است. اين آلبوم همچنين شامل دو تصوير از دو تابلوى نقاشى است: يکى پرتره‌اى از فتحعلى‌شاه و ديگرى يک سان نظامى است.         در اواسط سلطنت ناصرالدين‌شاه (۱۲۹۰-۱۳۰۰ هجرى قمري)، پس از سفر دوم شاه به فرنگ، بعضى همراهان شاه مختصر اطلاعاتى راجع به عکاسى بدست آوردند.         در بدو پيدايش عکاسي، محدوديت‌هاى فنى عکسبردارى موجب مى‌شد تا عکسبردارى از ابنيه و عمارات رونق پيدا کند. در ميان عکس‌هاى موجود در آلبوم ايتاليايى با امضاى پِشِه دو منظره از دروازه‌هاى شهر، کاخ گلستان و نيز آثارى از ويرانه‌هاى تخت‌جمشيد و نقش رستم و طاق بستان با حال و هوايى شاعرانه وجود دارد. قديمى‌ترين عکس‌هاى اين آلبوم بين سال‌هاى ۱۸۵۲تا ۱۸۵۵ گرفته شده‌اند.         مجموعه عکس ديگرى که گوياى وضعيت زندگى در دوران قاجار است، متعلق به لوئيجى مونتابونه، عکاس مشهور تورنيو است. اين مجموعه شصت و دو قطعه عکس است که در سه آلبوم و در بخش‌هاى متفاوت گردآورى شده است. مونتابونه همراه يک هيئت سياسى به ايران آمده بود. ناصرالدين‌شاه بارها به وى لقب عکس‌باشى داد. عکس‌هاى او از مکان‌هاى تاريخى ايران در نمايشگاه جهانى هاريس (۱۸۶۷ م) به نمايش درآمد و نشان افتخار دريافت کرد.                 عکس‌هاى وى سند تاريخى بى‌نظيرى است که گوياى وضعيت زندگى مردم و درباريان است. گرچه در اين عکس‌ها زنان وجود ندارند، اما مردان طبقات مختلف اجتماع حضور مشخص دارند و سلسله مراتب اجتماعى آنها با چگونگى قرار گرفتن در تصوير کاملاً نشان داده شده است. Thu, 09 Dec 2010 12:06:17 am http://www.photoir.com/post-48.html http://www.photoir.com/post-45.html در گذشته نه چندان دور عکاسی از اتاقک تاریک و لوازم و موادی بسیار ساده تشکیل میشد. اما امروز از صنعتی پیچیده آموزش عکاسی - قسمت اولبرخوردار است که تنوع محصولات آن حیرت آور می باشد. " دوربین  سطوح حساس به نور و نور " ارکان سه گانه عکاسی اند که شناخت هر کدام از ضروریات فراگیری عکاسی به شمار میرود.دوربین  دوربین یا همان اتاق تاریک اولیه مهمترین عامل عکاسی است که با کمک آن عکسبرداری انجام می شود. امروزه  دوربین های عکاسی تنوع چشمگیری از لحاظ سیستم و شکل ظاهری دارند و هر روز به دامنه تنوع آنها افزوده می شود. اما با تمامی این اوصاف همگی آنها مشترکات زیادی دارند که با کسب شناخت کافی از این قسمتها می توان به راحتی با دوربین های گوناگون کار کرد.     ساختمان اصلی دوربین های عکاسیآشنایی با دوربین های عکاسیمهمترین قسمتهای یک  دوربین عبارتند از : 1- لنز2- وسایل تنظیم که به دو بخش تنظیم نور و تنظیم فاصله تقسیم میشود.3- منظره یاب 4- تعویض گر فیلم 5- اتاقک تاریک 6- کنتور شمارشگر فیلم                                            لنز با مجهز شدن اتاقک تاریک به عدسی محدب تصویری شفافتر و روشنتر در اتاقک تاریک به دست آمد.  این مساله اهمیت لنزها را برای ایجاد تصویری واضح و روشن در دوربین ها آشکار میسازد. هر چند که یک عدسی می تواند تصویری نسبتا واضح ایجاد کند  اما مشکلات متعد دی به وجود می آ ورد که از آ ن جمله می توان به این موارد اشاره کرد: 1-      وسط تصویر نسبت به گوشه های آن واضحتر میباشد بطوریکه گاهی کناره ها کاملا محو است.2-      تصویر دچار نوعی اعوجاج می شود بدین معنا که خطوط  در مرکز تصویر مستقیمند اما با نزدیکشدن به کناره ها هلالی ومنحی می شوند.3- خطاهای رنگی بسیار چشمگیر است یعنی تک عدسی قادر به بازنمائی  رنگهای طبیعی موضوع نیست. علاوه برآ ن نگهائی را که ناشی از کیفیت نا مطلوب شیشه آن است به رنگهای موضوع می افزاید   برای رفع این موارد در ساختمان لنز ترکیبی از عدسی های مختلف بکار می رود .بر روی دهانه لنز هر دوربین اطلاعاتی از قبیل نام لنز  نام کارخانه سازنده   فاصله کانونی  شدت نور یاحداکثر باز شدن دیافراگم   شماره ردیف  واندازه دهانه لنز  درج شده است که در شناسائی لنزها بسیار بااهمیت است . ... بقیه در ادامه مطلب... Wed, 08 Dec 2010 11:25:42 pm http://www.photoir.com/post-45.html http://www.photoir.com/post-44.html بطور کلی هر لنز از چندین عدسی مختلف محدب و مقعر تشکیل شده که ترکیب آنها با یکدیگر باعث ایجاد تصویری واضح بر روی سطح حساس فیلم (امولیسیون) خواهد شد.محل ایجاد تصویر را سطح کانونی وحدفاصل عدسی با محل ایجاد تصویر،فاصلة کانونی عدسی می‌گویند.برای روشنتر شدن مطلب در مورد یک عدسی معمولی که برای آتش زدن کاغذ استفاده می‌گردد توضیح می‌دهیم .برای سوزاندن کاغذ بایستی عدسی را در مقابل نور خورشید آن قدر حرکت داد تا نور خورشید بصورت نقطه‌ای کوچک بر روی سطح کاغذ درآید که در این حالت بر اثر برخورد پرتوهای نوری به یکدیگر که از عدسی گذشته‌اند گرمای قابل توجه‌ای در محل برخورد بوجود آمده که باعث سوختن کاغذ می‌گردد محل برخورد پرتوهای نوری را نقطه کانونی و حد فاصل عدسی با سطح کاغذ فاصله کانونی گفته می‌شود. در لنزها که چندین عدسی مختلف وجود دارد هر عدسی دارای کانون جداگانه‌ای است اما وقتی با هم ترکیب می‌شوند کانون مشترکی پیدا می‌کنند که معمولاً از مرکز لنز تا حدفاصل محل ایجاد تصویر را فاصلة کانونی آن لنز می‌گویند که مقدار آن بر روی حلقه جلوی لنز نوشته می‌شود.هر لنز دارای زاویه دید خاصی می‌باشد که قادر به جای دادن فضای مشخصی از جلو لنز در داخل دوربین و روی فیلم خواهد بود. به نسبت بلندی و کوتاهی فاصله کانونی، زاویه دید آن متغیر است هرچقدر فاصله کانونی لنز کوتاهتر باشد زاویه دید لنز بازتر و هرچقدر فاصله کانونی بلندتر باشد زاویه دید کوتاهتر خواهد بود.انواع لنزها:لنز نُرمال معمولی:( Normal )زاویه دید چشم انسان حدود 140 درجه می‌باشد اما تمام تصاویری که در زاویه چشم قرار می‌گیرند دارای وضوح کامل نیست وانواع لنز دوربین عکاسیتهنا در زاویه‌ای در حدود 52 درجه می‌توان تصاویر را به صورت واضح می‌توان دید لنز نرمال نیز زاویه دیدی شبیه به چشم انسان دارد به همین دلیل لنز معمولی نیز گفته می‌شود.لنز تله فوتو: ( Telephoto) لنز تله از نظر شکل ظاهری طویل بوده و فاصلة کانونی بلندی دارد که دارای زاویه دید کوتاه می‌باشد و تنها برای عکسبرداری از فواصل دور مثل مناظر طبیعی و حیوانات وحشی کاربرد دارد و امکان عکسبرداری از فواصل نزدیک را ندارد.لنز واید انگل:( Wide angle )لنز واید از نظر شکل ظاهر از لنز نُرمال کوتاهتر بوده و دارای فاصله کانونی کمی می‌باشد بنابراین دارای زاویه دید باز می‌باشد . این لنز در مکان‌هائی که امکان عقب رفتن عکاس برای قرار گرفتن تمام سوژه مورد نظر در نمایاب نباشد کاربرد شگرفی دارد و با استفاده از این لنز می توان فضای بیشتری را در عکس جای داد.لنز زوم:Zoom این لنز دارای فاصله کانونی متغیر می‌باشد پس زاویه دید متغیر دارد برخی از لنزهای زوم با زاویه دید 180-40 که فاصله کانونی آن از 40 میلیمتر درحالت زاویه باز تا 180 میلیمتر در حالت تله فوتو می‌باشد کاربرد ویژه‌ای دارد به همین لحاظ در بین عکاسان مورد استقبال بیشتری قرار گرفته است.جدای این تقسیم‌بندی لنزهای دیگری نیز هستند که کاربرد تخصصی دارند مانند لنز ماکرو که برای عکسبرداری از اجسام بسیار کوچک کابرد دارد با یک لنز نُرمال معمولاً تا فاصله 50 سانتیمتر امکان نزدیک شدن به سوژه می‌باشد اما برای عکسبردای از اجسام کوچک مثل تمبر یا سکه فقط لنز ماکرو جوابگو خواهد بود. لنزی دیگر با عنوان لنز چشم ماهی وجود دارد که زاویه دید بسیار وسیع دارد برخی از این لنزها مقداری از فضای پشت دوربین هم در کادر تصویر قرار می‌دهند . عکس حاصل از این لنزها به شکل دایره وار می‌باشد از این لنز برای ایجاد جلوه‌های ویژه تصویری استفاده می‌گردد. Wed, 08 Dec 2010 11:21:15 pm http://www.photoir.com/post-44.html http://www.photoir.com/post-43.html عکاسی ماکرو به نوعی عکاسی گفته می شد که در آن تصویر اشیا بزرگتر از اندازه واقعی شان، با نسبتی بزرگتر از ۱:۱ گرفته می‌شود. در عکاسی ماکروی واقعی باید فاصله بین لنز تا صفحه تصویر از فاصله لنز تا سوژه بیشتر باشد. در دوربین های فیلمی عکاسی ماکرو نیاز به مبدل های ماکرو یا حلقه های لنز ماکرو دارد. لنز های ویژه ماکرو معمولا گرانتر از سایر لنزها هستند و مخصوصا برای نزدیک شدن زیاد به سوژه و جلوگیری از تغییر شکل تصویر طراحی شده اند. بعضی از لنزهای تله فتو نیز دارای قابلیت ماکرو می باشند که با ترکیب اپتیکی ویژه ای که دارند می توانند در شرایط بسیار نزدیک به سوژه نیز روی آن فوکوس نمایند. یکی از مزایای دوربین های دیجیتال این است که بیشتر آنها قادر به عکاسی ماکرو با کیفیت خوب می باشند. در بعضی از انواع این دوربین ها تا حد بسیار زیادی می توانند به سوژه نزدیک شوند، ولی در بعضی دوربین های دیگر از زوم برای پر کردن کادر و بزرگ کردن سوژه استفاه می شود. بطور کلی در عکاسی ماکرو، سرعت شاتر بسیار پایین است و استفاده از یک پایه محکم برای عکاسی ایده بسیار خوبی است. بعلاوه عکس گرفتن با استفاه از تایمر دوربین از لرزیدن دوربین و خراب شدن عکس جلوگیری می شود. نماهای بسیار نزدیک معمولا بسیار جالب و نیز مفید می باشد. در عکاسی ماکرو جزئیاتی از شیئ دیده می شود که با چشم معمولی نمی توان دید. یک تمبر ژاپنی با دید کاربردی تر عکاسی ماکرو برای ثبت تصویر اشیاء ارزشمندی نظیر سکه‌ها، جواهرات یا تمبرها بکار می‌رود. دیگر استفاده عکاسی ماکرو در صنعت است که برای بازرسی و کنترل کیفیت از آن استفاده می‌شود، همچنین صنعت بیمه برای ثبت تصویر اجزاء ارزشمند دستگاهها از این تکنیک استفاه می کنند. بطور کلی نمای درشت و نزدیک اشیاء می‌تواند کاربردهای بسیار متنوعی داشته باشد. همانطور که قبلا ذکر شد تصویر نمای نزدیک یک شیء معادل نگاه کردن به آن شیء با ذره بین است. جزئیاتی که بطور معمول قابل دیدن نیستند ناگهان بیرون می زنند و زیبایی‌ها یا زشتیهای نهفته جسم به چشم می‌آیند. برای مثال گلها برای این عکاسی سوژه بسیار جالبی می‌باشند. دو چالش مهم در عکاسی ماکرو عبارتند از: باریکی عمق میدان بخاطر نزدیکی زیاد لنز به سوژه و دیگر سختی نورپردازی جسم بگونه‌ای که روی آن سایه نیفتد. در ادامه بحث به این دو موضوع می‌پردازیم. عمق میدان همانطور که می‌دانید عمق میدان به محدوده درست فوکوس شده تصویر گفته می شود. عمق میدان بیشتر تحت تاثیر دیافراگم لنز می‌باشد. دیافراگم کوچک (عدد f بزرگتر) عمق میدان بزرگتری از دیافراگم بزرگ (عدد f کوچکتر) دارد. با دوربین‌های جمع و جور که امکان تعویض لنز وجود ندارد ترکیب دوربین و لنز در تعیین میزان حداقل نزدیکی به سوژه مهم می‌باشد. بعلاوه بیشر دوربین های کوچک امکان انتخاب دیافراگم را به استفاده کننده نمی‌دهند. بنابر این اگر سوژه بخوبی روشن نشده باشد احتمالا دوربین دیافراگمی باز را انتخاب نموده و عمق میدان را کاهش خواهد داد. در بسیاری از حالات ناحیه شارپ تصویر از چند میلیمتر تا تقریبا ۱۰ سانتیمتر خواهد بود. خط قرمز ناحیه کانونی تصویر و نوار سبز محدوده فوکوس (عمق میدان) را نشان می دهد. مساله کوچکی عمق میدان ایجاب می کند که سوژه و دوربین حتما موازی هم باشند.  با اطمینان از موازی بودن سوژه و دوربین تا حد ممکن می توان مطمئن شد که عمق میدان در تصویر یکنواخت باقی می‌ماند. با لنزهایی که معمولا در دوربین‌های کوچک استفاده می‌شوند، ایجاد اعوجاج در نماهای نزدیک موضوعی مهم می‌باشد. تغییرات ایجاد شده توسط لنز مانند انحنای گوشه‌ها به درون و برآمدگی میانی تصویر از مشکلات معمول می‌باشند. اگر تغییر شکلی در عکسهای ماکرو دوربینتان دیدید نشانه وجود نقص در دوربینتان نیست، بلکه به معنی این است که این لنز برای عکاسی ماکرو طراحی نشده است. برای پنهان کردن مشکل از خط‌های واضح صاف افقی و عمودی در ترکیب بندی عکستان پرهیز نمایید و یا از تغییر شکلهای نرم افزاری برای تصحیح عکس استفاده نمایید. عکاسی ماکرو و نماهای بسیار نزدیک معمولا باعث تغییر شکلهای پرسپکتیو شبیه لنزهای واید می‌شود. استفاده از این خاصیت برای ایجاد حالات خاص در عکس ترفند خوبی است. قطعات کوچک مقوای سفید و یک آینه برای روشن کردن سوژه مورد استفاده قرار گرفته‌اند. دوربین با استفاده از سه پایه ثابت شده است. در ادامه مطلب نور÷ردازی و ... را در عکاسی ماکرو بیاموزید... Wed, 08 Dec 2010 11:18:31 pm http://www.photoir.com/post-43.html http://www.photoir.com/post-42.html روش استفاده از فیلترها، سایه‌های لنز، پوشش‌های لنز و دیگر وسایل مربوط به لنز‌ها برای دوربین‌های دیجبتال همانند دوربین‌های فیلمی می‌باشد. فقط دو مساله مهم دراین میان حائز اهمیت می‌باشد.اول اینکه بخاطر اندازه غیر استاندارد لنزهای دوربین‌های دیجیتال استفاده از این وسایل روی دوربین های مختلف دچار مشکل می‌باشد. این بدان معنی است که برای استفاده از فیلترها و سایر وسایل استاندارد باید از مبدلها و حلقه‌های سازگار کننده استفاده نمود. وظیفه مبدل‌ها این است که لنز غیر استاندارد یک دوربین را برای پذیرفتن یک وسیله با رزوه‌های استاندارد آماده نمایند. معمولا رزوه‌های استاندارد روی لنز دوربین ها عبارتند از ۳۰mm، ۳۷mm، ۴۳mm و ۵۵mm. برای دوربین‌هایی که دارای قطر لنزی غیر از این ابعاد می‌باشند باید از حلقه‌های تبدیل برای بستن فیلتر مورد نظر استفاده نمود.دوم این که سنسوری که در دوربین های دیجیتال بجای فیلم قرار داده شده است به طول موجهای خاصی از نور حساسیت نشان می‌دهد که در بعضی از موارد با فیلم متفاوت است. در نتیجه، تاثیر بعضی از فیلترها روی تصویر دیجیتالی شما با تاثیری که روی فیلم می گذارد متفاوت می‌باشد. در ادامه مطلب لیستی از فیلترهایی که برای دوربین‌های دیجیتال مفید است همراه با مورد استفاده آن آورده شده است: Wed, 08 Dec 2010 11:14:19 pm http://www.photoir.com/post-42.html http://www.photoir.com/post-41.html احتمالاً در مورد دوربين هاي ديجيتالي كه همه كار مي كنند، بسيار شنيده ايد. فقط كافيست دكمه اي را فشار دهيد و به طور اعجاب آوري عكس هاي زيبايي خلق كنيد. آياهر چه دوربين بهتري داشته باشيد عكسهاي بهتري نيز خواهيد داشت.؟ شايد اين گونه نباشد!حقيقت اين است كه شما مي توانيد با يك دوربين ساده و ارزان قيمت، عكسهاي زيبايي بگيريد و يا با يك دوربين گران قيمت، عكسهاي ضعيفي بگيريد. اين دوربين نيست كه عكسهاي زيبايي مي گيرد بلكه عكاس است. با كمي آگاهي و تمايل به انجام تنظيم هاي لازم در موقعيتهاي مختلف مي توانيد از ساده ترين دوربين ها عكسهاي با ارزشي بيرون بكشيد.اين مقاله به شما كمك خواهد تا عكسهاي زيبايي بگيريد و در عكاسي ديجيتال مانند يك فرد حرفه اي عمل كنيد.1ــ رنگ ها را گرمتر كنيدآيا تا بحال توجه كرده ايد كه رنگ عكس هايتان سرد و بي روح است؟ مشكل اينجاست كه در قسمت تنظيمات دوربين گزينه (default) براي White Balance يا ( W B ) در حالت Auto مي باشد كه براي اكثر تصويرها مناسب است اما در حالت Auto تصاوير تمايل به رنگ هاي سرد دارند.زماني كه از يك منظر در هواي آفتابي عكس مي گيريد White Balance را از Auto به Cloudy  تغيير دهيد. بله در هواي آفتابي دوربين را روي هواي ابري تنظيم كنيد. اين تنظيم مانند اين است كه يك فيلتر گرم مناسب استفاده كنيد. اين عمل باعث مي شود كه رنگ هاي زرد و قرمز غليظتر به نظر برسند و به اصطلاح عكس شما گرمتر شود. حتماً اين عمل را امتحان كنيد و چند عكس در فضاي آزاد بگيريد ابتدا در حالت Auto سپس Cloudy و عكسها را در كامپيوتر مقايسه كنيد. من حدس مي زنم عكسهاي گرمتر را ترجيح خواهيد داد.2ــ فيلتر پلارايزر (Polarizer)اگر مي خواهيد عكس هايتان واقعاً قوي باشند،از يك فيلتر پلارايزر استفاده كنيد. يك پلارايزر فيلتري است كه هر عكاسي براي عكاسي در فضاي آزاد بايد در اختيار داشته باشد. با كاهش تشعشع ها و انعكاسهاي ناخواسته، عكسهايي كه از فيلتر پلارايزر استفاده مي كنند باارزش و داراي رنگهاي سيرتري هستند به خصوص تصاوير آسمان.اگر دوربين شما قابليت نصب فيلتر را ندارد نااميد نشويد چون حقه اي هست كه بنده سالهاست از آن با دوربين معمولي خودم استفاده مي كنم، اگر يك عينك دودي با كيفيت خوب داريد شيشه هاي آنها را بيرون بياوريد و آنها را تا حد امكان نزديك لنز دوربين قرار دهيد سپس در LCD دوربين خود دقت كنيد كه لبه هاي شيشه اي عينك در عكس نيفتد.  براي اينكه بهترين نتيجه را بگيريد طوري پشت دوربين قرار بگيريد كه آفتاب از شانه سمت راست يا چپ شما بتابد. فيلتر پلارايزر زماني بهترين نتيجه را خواهد داشت كه منبع نور با زاويه 90 درجه بتابد .3ــ درخشش در تصاوير گرفته شده در فضاي آزاديكي ديگر از قابليتهاي باارزش دوربين ديجيتال كه مورد توجه قرار نگرفته است، قابليت انتخاب فلاش دوربين است. يعني شما به عنوان عكاس حتي در هواي آفتابي و در نور زياد مي توانيد با فلاش عكس بگيريد. اين ويژگي در دوربين هاي ديجيتال معمولاً با flash on يا fill flash فعال مي شود. و شما اين قدرت را خواهيد داشت كه عكسهاي زيبايي در فضاي آزاد بگيريد.در مورد flash on دوربين ابتدا از پشت زمينه تصويري تهيه مي كند و فلاش دوم نور كافي براي موضوع عكاسي شما فراهم مي كند. و نتيجه يك عكس حرفه اي است كه در ساختار عكس شما هر چيزي به اندازه كافي خوب به نظر مي رسد.با قرار دادن موضوع در سايه يك درخت و قرار دادن دوربين در وضعيت fill flash پسر ها و پشت زمينه جلوه لازم را دارند.حال سعي كنيد در فضاي آزاد با و بدون فلاش عكس بگيريد بخصوص زمانيكه آفتاب از پشت يا از بغل به موهاي مشخصي كه عكس مي گيريد بتابد حال به درخشش لبه ها توجه كنيد.يك تكنيك جالب ديگر اين است كه شخصي را كه از او عكس مي گيريد در زير سايه مثلاً يك درخت قرار دهيد و با فلاش عكس بگيريد تا مدل شما مجبور به اخم كردن و جمع كردن چشمها در برابر نور آفتاب نباشد.اين را بخاطر داشته باشيد كه اكثر دوربين هايي كه فلاش از ابتدا در آنها تعبيه شده است داراي دامنه 3 متري (يا حتي كمتر) هستند. بنابراين مطمئن شويد كه زمانيكه از فلاش استفاده مي كنيد خيلي دور نمي ايستيد.4ــ macro mode يا close upزماني را به خاطر آوريد كه كودكي كوچك بوديد و بر روي چمنها بازي مي كرديد؟! وقتي كه بقدر كافي به زمين نزديك شويد تعداد زيادي از مخلوقات را مي بينيد كه قبل از آن حتي فكر نمي كرديد آنها وجود خارجي داشته اند. امروز شايد نخواهيد در حياط منزلتان بروي شكم دراز بكشيد و لباسهايتان را كثيف كنيد. اما اگر close up دوربين خود را فعال كنيد و سعي در كشف دنياي خود با جزئيات بيشتر (ابعاد كوچكتر) داشته باشيد، عكسهاي تر و تازه اي جايزه شما خواهد شد كه قبلاً هيچگاه آنها را تجربه نكرده بوديد.فقط در دوربين خود به دنبال آيكون close up يا macro mode بگرديد كه معمولاً اين آيكون با سمبل يك گل نشان داده مي شود، آن را فعال كنيد و به اندازه اي كه دوربين شما اجازه مي دهد به سوژه خود نزديك شويد. بعد از اينكه سوژه را پيدا كرديد، دكمه شاتر را تا نصفه پايين نگه داريد تا اين فرصت را به دوربين بدهيد كه روي تصوير زوم كند سپس دكمه را تا انتها فشار دهيد تا عكس گرفته شود.زمانيكه از مود close up استفاده مي كنيد دامنه تصوير شما بسيار كم عمق خواهد بود، بنابراين روي قسمتي از تصوير زوم كنيد كه براي شما مهمتر است و اجازه دهيد بقيه قسمتهاي تصوير تار بيفتد.5ــ‌ كارت حافظه حجيمزمانيكه در حال جمع آوري پول براي خريد يك دوربين ديجيتال هستيد حتماً براي كارت حافظه اضافي پول كنار بگذاريد چرا؟! چون حافظه اي كه دوربين هاي ديجيتال دارند معمولاً خيلي پايين است و مانند اين است كه شما براي يك مسافرت طولاني به جاي غذا كمي تنقلات به عنوان آذوقه برداريد.اگر يك دوربين 3 مگا پيكسلي داريد حداقل 256 مگا بايت حافظه نياز داريد، 512 مگا بايت براي 4 مگا پيكسل و 1 گيگا بايت براي دوربين هاي با روزلوشن 6 مگا پيكسل و بالاتر مناسب   است.6_ رزولوشن بالايكي از دلايل مهمي كه بايد يك كارت حافظه با ظرفيت بالا بخريد اين است كه بتوانيد از حداكثر رزولوشن دوربين خود استفاده كنيد. در غير اينصورت پول خود را هدر داده ايد. چون دوربيني خريده ايد كه از قابليتهاي آن استفاده نكرده ايد.چرا نبايد عكسهاي با كيفيت پايين بگيريد؟ چون نمي دانيد كه عكس بعدي كه مي گيريد ممكن است بهترين عكس قرن 21 باشد. و اگر يك عكس زيبا با كيفيت 640x480 بگيريد به اين معناست كه از اين عكس مي توانيد يك پرينت با اندازه يك كارت اعتباري بگيريد.به عبارت ديگر اگر عكس به رزولوشن 4 مگاپيكسل يا  2272x1704   يا بزرگتر بگيريد مي توانيد آن را با ابعاد 20x25 سانتي متر چاپ كنيد و با اين كيفيت عكس شما حتي براي چاپ در يك مجله كافي است. در ضمن سعي كنيد تا جاييكه امكان دارد به سوژه نزديك شويد. اين كار به شما اين آزادي را مي دهد تا در  صورت نياز قسمتي از عكس را با استفاده از نرم افزار هاي گرافيكي جدا كنيد. و هنوز  عكس شما كيفيت قابل توجهي داشته باشد، تا بتوانيد از آن يك پريتت خوب بگيريد.نكته اينجاست كه شما  بايد مقدار كافي حافظه در  اختيار داشته باشيد....بقیه در ادامه مطلب... Wed, 08 Dec 2010 11:10:56 pm http://www.photoir.com/post-41.html http://www.photoir.com/post-40.html عكاسان خوب هم بخاطر رعايت تكنيكهاي عكاسي و هم براي رعايت نكات ظريف است كه عكاسان خوبي هستند. عكس هاي با ارزش زيادي به خاطر تكنيك ضعيف ضايع مي شوند در اينجا چند نكته ياد آوري مي شود كه در زمان گرفتن عكس بهتر است مورد توجه قرار گيرند.1ـ نزديكتر شويد:بيشتر آماتورها در زمان عكاسي از موضوع خود خيلي دور مي شوند از داخل لنز نگاه كنيد! اين واقعآ مهم است مخصوصاً زماني كه از مردم عكس مي گيريد. عكاسان حرفه اي از لنزهاي 85 تا 105 ميليمتري براي عكاسي چهره استفاده مي كنند. بيشتر دوربينهاي غير حرفه اي لنزهاي 35mm دارند.2ـ گنجاندن افراد در عكسها:افزودن افراد به عكسها مفهوم و فضا مي دهد. اين كار رابطه بر قرار كردن با عكس را آسان مي كند و بعضي مواقع به ما يك مفهوم از بزرگي و كوچكي يا مقياس مي دهد.3ـ حركتها را شكار كنيد:بگذاريد افراد در حال حركت باشند و از لحظه ها عكس بگيريد.4ــ ساختار را ساده نگه داريد:تركيب ساده فهم و درك را ساده تر مي كند. يك زمينه ( back ground ) ساده كمتر بيننده را گيج مي كند و به آنها اجازه تمركز روي موضوع را مي دهد....بقیه در ادامه مطلب... Wed, 08 Dec 2010 11:00:34 pm http://www.photoir.com/post-40.html http://www.photoir.com/post-39.html زوم يا بزرگنمايي يك ويژگي براي دوربين هاست كه با فاصله كانوني مشخص مي شود. فاصله كانوني به فاصله بين لنز و سنسور يا فيلم دوربين گفته مي شود. هر چه فاصله كانوني بيشتر باشد توانايي آن در گرفتن يك عكس واضح و بزرگ از فاصله دور بيشتر است.دوربين هاي قديمي كه از فيلم عكاسي استفاده مي كردند فقط زوم اپتيكال داشتند ولي امروزه دوربينهاي ديجيتال ممكن است هم زوم اپتيكال و هم زوم ديجيتال داشته باشند.زوم اپتيكال بسيار برتر از زوم ديجيتال است. با استفاده از زوم اپتيكال همانند دوربين هاي سنتي دوربين داراي يك لنز است كه مانند تلسكوپ مي تواند قسمتي از تصوير را كه مورد نظر شماست براي شما بزرگنمايي كند و سوژه عكاسي را براي شما بزرگتر مي كند. دوربين هاي ديجيتال با توانايي زوم متفاوتي در بازار يافت مي شوند. اگر شما مشتاق عكاسي  هستيد تمايل به گرفتن عكسهاي با كيفيت بالا از دور داريد. قبل از انتخاب دوربين به قدرت زوم اپتيكال آن به اندازه كافي دقت كنيد تا مطمئن شويد نياز شما را برآورده مي كند.زوم ديجيتال خيلي مؤثر نيست. بعلاوه استفاده از اين نوع زوم بدون دانستن چگونگي عملكرد آن مي تواند منجر به عكسهاي مأيوس كننده اي شود. زوم ديجيتال مانند اين است كه قسمتي از عكس را در يك برنامه ويرايش عكس مانند فتوشاپ از آن جدا كنيد(يا از دستور corp استفاده كنيد.) كه اين عمل سبب كاهش كيفيت و رزولوشن تصوير مي شود و عكس شما دانه دانه يا مات مي شود.شايد فكر كنيد پس چرا كمپاني هاي ساخت دوربين هاي ديجيتال اين قدر بر روي زوم ديجيتال و قدرت آن تبليغ مي كنند و اين قابليت را به دوربين اضافه مي كنند؟ پاسخ ساده است براي اينكه در بازار رقابت محصول خود را بهتر از محصول رقيب نشان دهند و تجربه نشان داده كه موفق هم شده اند. Wed, 08 Dec 2010 10:49:24 pm http://www.photoir.com/post-39.html http://www.photoir.com/post-38.html  مدتهاست كه عكاسان حرفه اي از فيلتر هاي عكاسي استفاده مي كنند. آنها براي ايجاد چلوه هاي ويژه و يا افزودن كنتراست بعضي از رنگها اين فيلتر ها را به كار مي برند. از فيلتر ها براي تنظيم كردن white balance هم استفاده مي شود.براي مثال فرض كنيد يك فيلم براي دماي رنگ متناسب با نور يك روز آفتابي ساخته شده است. وقتي در داخل اتاق با اين فيلم ها عكس مي گيريد، رنگ تصوير تمايل به زردي دارد. كه اين اثر نور لامپ است. و براي جبران آن بايد از يك فيلتر مناسب استفاده كنيد. تا نور مناسب داشته باشيد.برتري بزرگ دوربين هاي ديجيتال اين است كه شما مي توانيد white balance را بدون استفاده از فيلتر تنظيم كنيد.حتي پس از انتقال عكس به كامپيوتر شخصي خود مي توانيد با استفاده از نرم افزار هاي مختلف ويرايش تصوير جلوه هاي مختلفي به عكس خود بيفزاييد. در گذشته اين كار با فيلتر هاي عكاسي انجام مي گرفت. با استفاده از كمي خلاقيت و نرم افزار هاي موجود مي توانيد جلوه هايي كه مي خواهيد خلق كنيد.تنها فيلتري كه يك دوربين ديجيتال لازم دارد فيلتر پلارايز است.فيلتر هاي پلارايز دو نوع هستند:    * فيلتر پلارايز خطي    * فيلتر پلارايز حلقوي ( دايره اي )هر دو نوع فيلتر يك اثر را دارند ولي فيلترهاي حلقوي گرانتر هستند. براي دوربين هاي ديجيتال مي توان از هر دو نوع آن استفاده كرد.فيلتر پلارايز رنگ آسمان را آبي ژرف نشان ميدهد، انعكاس نور را از شيشه ها و آب به حداقل مي رساند و درخشندگي زياد اجسام غير فلزي را كاهش مي دهد. و مي تواند براي صحنه هاي عكاسي با درخشندگي زياد براي كاهش نور ورودي به داخل لنز موثر باشد. Wed, 08 Dec 2010 10:46:12 pm http://www.photoir.com/post-38.html http://www.photoir.com/post-37.html به خاطر داشته باشيد كه چه باتري هاي قابل شارژ و چه باتريهاي معمولي، عمر محدود دارند. هيچ چيز بدتر از اين نيست كه يك عكس يا يك صحنه خوب را به خاطر تمام شدن باتري از دست بدهيد.خصوصيات باتريهاي مختلف با يكديگر متفاوت است و همينطور خصوصيات دوربين هاي ديجيتال با يكديگر متفاوت است و مصرف باتري آنها هم يكسان نيست. و همينطور قسمتهاي مختلف دوربين ديجيتال مصرف گوناگون دارند و بعضي از اين قسمتها انرژي بيشتري مصرف مي كنند.قسمتهايي از دوربين كه انرژي بيشتري مصرف مي كنند عبارتند از: صفحه LCD، فلاش و موتوري كه اجزاي مكانيكي دوربين مانند مكانيزم زوم را به حركت در مي آورد. دوربين هاي ديجيتال به شما اجازه مي دهند تا عكس گرفته شده را روي صفحه LCD ببينيد يا مي توانيد به جاي اينكه صفحه را از طريق چشمي ببينيد آنرا از صفحه LCD ببينيد و از آن صفحه عكس بگيريد. يك صفحه LCD نسبتاً انرژي زيادي مصرف مي كند. به اين دليل است كه اگر مدتي دورين ديجيتال را بدون استفاده نگه داريد به صورت خودكار LCD آن خاموش مي شود، تا در مصرف باتري صرفه جويي كند. زمانيكه مشغول انجام تنظيمات دوربين ديجيتال خود هستيد زمان خاموش شدن صفحه LCD را روي كمترين زمان قرار دهيد.در اين جا چند نكته براي افزايش كارايي باتري ذكر مي شود، بلكه كمكي باشد تا حداكثر استفاده را از قدرت باتري دوربين خود ببريد.ــ LCD را خاموش كنيد و از چشمي استفاده كنيد، فقط زماني از LCD استفاده كنيد كه نمي توانيد از چشمي استفاده كنيد. بنابراين هنگام خريد دوربين بايد توجه كنيد كه دوربين مرد نظر شما داراي چشمي هست يا خير؟... بقیه در ادامه مطلب... Wed, 08 Dec 2010 10:54:12 pm http://www.photoir.com/post-37.html http://www.photoir.com/post-36.html عكاسي با ISO بالا به شما كمك مي كند در نور كم تا حد ممكن از تار شدن تصوير جلوگيري كنيد. اين خاصيت معمولاً به شما اجازه مي دهد بدون فلاش عكس هايي بگيريد كه طبيعي تر به نظر مي رسند.اگرچه در دوربين ههاي ديجيتال معمولي كه سنسورهاي كوچكي دارند. با افزايش ISO از 100 كيفيت تصوير هم افت مي كند. حقيقت اين است كه هر چه ISO بيشتر باشد نويز تصوير هم بيشتر است.همانطور كه ذكر شد با چند استثنا فقط دوربين هايDigital Single Reflex) DSR) با ISO بالا مي توانند عكس هاي واضحي بگيرند.بهينه سازي سنسورهاكارخانه هاي سازنده در حال انجام بهينه سازي هايي بر روي سنسورها هستند. يكي از اين كمپاني ها Fojifilm است كه با توليد سنسورهاي Super CCD به موفقيت هايي در اين زمينه دست پيدا كرده است. البته همه دوربينهاي ساخت كمپاني Fojifilm داراي اين تكنولوژي نيستند. سنسورهاي Super CCD نور بيشتري را با نويز الكتريكي كمتر مي بينند. به طوريكه عكس هاي با ISO 400 شفافتر مي شوند. و حتي عكس هايي كه با 800ــ ISO با اين دوربين ها گرفته شده اند قابل قبول و قابل استفاده هستند. و عكس هايي كه 1600ــISO گرفته شده اند داراي نويز هستند ولي جزئيات كمي از تصوير از بين مي رود.مشكلات استفاده از مود حساسيت بالابعضي از دوربينهاي يك مود براي حساسيت بالا دارند كه در نور كم فعال مي شود. اين مود يا وضعيت با توجه به نور به طور اتومات ISO بالاتر را انتخاب مي كنند. در بعضي از دوربين هاي ديجيتال زمانيكه ISO بالا را انتخاب مي كنيد به طور اتومات رزولوشن عكس را كاهش مي دهد. مثلاً اگر دوربين شما 6 مگاپيكسل باشد با ISO بالا ممكن است رزولوشن عكس 3 مگاپيكسل شود.كاهش نويز و ISO بالادوربين هاي ديجيتال براي اصلاح نويز از يك نرم افزار كاهش نويز يا Noise Reduction استفاده مي كنند. ولي اين خاصيت مي تواند كمي تصوير را تار كند. به اين ترتيب شما جزئيات ريز عكس را از دست مي دهيد و لكه هاي رنگي در تصوير شما ظاهر مي شود. هر چه ISO را بالاتر ببريد سيستم كاهش نويز فعالتر مي شود و در نتيجه لكه هاي بيشتر و جزئيات كمتر در عكس خواهيد داشت.حال چگونه از ISO بالا استفاده كنم.اگر دوربين ديجيتالي داريد كه به راحتي مي توان آنرا ثابت نگه داشت تا حد امكان از ISO بالا استفاده نكنيد. براي يك عكس مهم كه بايد در نور كم گرفته شود از ISO پايين و سه پايه براي دوربين خود استفاده كنيد. Wed, 08 Dec 2010 10:39:08 pm http://www.photoir.com/post-36.html http://www.photoir.com/post-35.html امروزه بيشتر دوربين هاي ديجيتال داراي قابليتي هستند به نام تشخيص چهره يا Face recognition. اين ويژگي به دوربين كمك مي كند تا چهره افراد را در تصوير شناسايي كند و به طور اتومات بر روي چهره فرد زوم كند، قدرت فلاش را تنظيم كند و حتي ميزان نور ورودي به دوربين را تنظيم كند تا از تار شدن، درخشندگي زيادي و تيره شدن چهره افراد در تصوير جلوگيري كند. به عبارت ديگر با اين تكنولوژي كليه پارامتر هاي دوربين به گونه اي تنظيم مي شود تا تصوير افراد واضح و شفاف در عكس ظاهر شود.اين تكنولوژي زمانيكه در صحنه عكاسي تعداد زيادي اشياء مختلف يا افراد زيادي وجود دارد يا زمانيكه فرد دور از دوربين قرار دارد يا زمانيكه شخص در حال حركت به سمت دوربين است بسيار مفيد است. حتي اگر فرد در حال حركت باشد دوربين بر روي او زوم مي كند و ميزان نور ورودي را به صورت خودكار تنظيم مي كند.بعضي از دوربين هاي ديجيتال يك قابليت رديابي هم دارند به طوريكه عكاس مي تواند اولويت را به يك چهره خاص بدهد. اين ويژگي براي عكاسي در اماكن پر ازدحام و شلوغ مانند مدارس و ... بسيار كارآمد است.روبروي دوربين بايستيد.صورت فرد بايد روبروي دوربين قرار گيرد تا سيستم تشخيص چهره بتواند بهتر كار خود را انجام دهد. اين سيستم در نور مناسب بهترين كارايي را دارد.اين تكنولوژي پايه سخت افزاري دارد. هر چند از نظر نرم افزاري هم بر روي آن بسيار كار شده است بنابراين معمولاً از زوم دستي و انجام تنظيمات بوسيله عكاس بسيار سريعتر است. Wed, 08 Dec 2010 10:54:40 pm http://www.photoir.com/post-35.html http://www.photoir.com/post-34.html از نظر آماري كودكان محبوب ترين سوژه عكاسي در تمام دنيا هستند. آنها جذاب هستند. به همين دليل عكاس هنگام عكاسي از كودكان احساس راحتي مي كند و خلاصه سوژه فوق العاده اي براي عكاسي هستند. فقط بايد هنگام عكاسي از كودكان صبور بود و البته بايد مهارت هايي را هم كسب كرد. تا بتوان عكس هاي خوبي گرفت.نكات عكاسي از كودكانــ چشم هاي بزرگ كودكان بايد مورد توجه دقيق عكاس باشد و به اندازه كافي در عكس واضح باشد. با خاموش كردن فلاش دوربين خود از قرمزي چشم ها جلوگيري كنيد. سعي كنيد از نور طبيعي براي عكاسي از كودكان استفاده كنيد. البته اگر نور كافي در اختيار نداريد. ولي اگر نور كافي نيست مي توانيد بعداً مشكل قرمزي چشم ها را در كامپيوتر خود با كمك نرم افزارهاي گرافيكي حل كنيد.ــ كودكان غير قابل پيش بيني اند و تمايل به حركت و جنب و جوش دارند كه اين حركت ها سبب تار شدن سوژه عكاسي كه همان كودك است مي شود از ISO با سرعت بالا و aperture بالا (حداكثر گشادي لنز) استفاده كنيد تا در كمترين زمان ممكن عكس خود را بگيريد. همين طور بايد تعداد زيادي عكس بگيريد تا بهترين را انتخاب كنيد. اين هم به لطف دوربين هاي ديجيتال امكان پذير است چون ديگر با هر عكس يك فيلم حرام نمي كنيد.ــ پشت زمينه را ساده نگه داريد. چون معمولاً كودكان در محيطي پر از اسباب بازي و اسباب و وسايل هستند معمولاً پشت زمينه بيشتر از خود عكس جلب توجه مي كند. و در اغلب موارد در عكاسي از كودك محيط اطراف اصلاً مهم نيستند و فقط از زيبايي عكس مي كاهند. به كودك خود نزديك شويد و تا حد امكان زوم كنيد. اگر از لنز وايد استفاده مي كنيد فاصله خود را با كودك حفظ كنيد مگر اينكه بخواهيد يك عكس خنده دار يا ... بگيريد. لباسهاي رنگارنگ و پر نقش نگار توجه را از صورت كودك به جاهاي قسمتهاي ديگر عكس جلب مي كنند. براي گرفتن بهترين عكس از نور معمولي و لباسهايي با رنگ محدود استفاده كنيد.ــ سعي كنيد طيف رنگ هاي موجود در عكس را كاهش دهيد.ــ بهترين لحظات براي عكاسي در كسري از ثانيه از دست مي روند هميشه دوربين خود را آماده نگه داريد.ــ شايد عكس هايي كه شما از كودك خود مي گيريد، برايتان جالب باشد ولي براي ديگران اين گونه نباشد. بنابراين سعي كنيد در شرايط غير عادي و غير معمول از كودك عكس بگيريد.متفاوت باشيد.در اينجا به چيزهايي كه منجر به يك عكس غير معمول و جالب از كودك مي شود به اختصار اشاره مي شود:... بقیه در ادامه مطلب . . . Wed, 08 Dec 2010 10:31:28 pm http://www.photoir.com/post-34.html http://www.photoir.com/post-33.html انتخاب زاويه ديد و محل قرار گرفتن دوربين نسبت به موضوع عكاسي يكي از مهمترين قسمتهاي خلق يك عكس خوب است. ولي افراد كمي به آن توجه مي كنند. وقتي از گروهي از دوستان عكس مي گيريد، چقدر موقعيت خود را تغيير مي دهيد تا بهترين زاويه را پيدا كنيد؟اولين تغيير آشكاري كه با عوض كردن زاويه ديد مشاهده مي كنيد. در پشت زمينه تصوير است. اگر سوژه عكاسي را نمي توانيد به آساني جابجا كنيد، بهترين راه حل تغيير زاويه ديد است يعني شما به عنوان عكاس بايد آنقدر جابجا شويد تا موقعيت مناسب را پيدا كنيد.با تغيير زاويه ديد نسبت به سوژه عكاسي شما مي تواند كاملاً متفاوت به نظر برسد. با انتخاب يك زاويه درست مي توانيد كاري كنيد كه عكس هاي شما كاملاً پويا به نظر برسند. براي اين منظور سعي كنيد از زواياي مختلف از سوژه خود عكس بگيريد. مخصوصاً براي عكس هاي ورزشي سعي كنيد تعداد بيشتري عكس بگيريد زانو بزنيد و تا مي توانيد به زمين نزديك شويد.همينطور با اين تغييرات پرسپكتيو شما مي تواند به شدت تغيير حالت دهد، بخصوص اگر از لنزهاي Wide استفاده كنيد. اگر از فردي در حالت ايستاده و تمام قد عكس مي گيريد و از يك لنز Wide استفاده كنيد. در اين صورت سر فرد نسبت به بدن او بزرگتر ديده مي شود. و اگر زانو بزنيد و با همين لنز از پايين عكس بگيريد به طوريكه دوربين هم سطح با كمر كسي كه از او عكس مي گيريد باشد مشاهده خواهيد كرد عكس شما تناسب بيشتري با بدن فرد دارد.وقتي كه در فضاي آزاد و در طبيعت عكاسي مي كنيد مشاهده خواهيد كرد كه با تغيير زاويه ديد دوربين اثر تابش آفتاب هم بر سوژه شما تغيير مي كند. اين وضعيت يكي از محدوديت هاي زاويه ديد است كه خود يك يحث كامل را مي طلبد. Wed, 08 Dec 2010 10:27:35 pm http://www.photoir.com/post-33.html http://www.photoir.com/post-32.html شايد در همه انواع عكاسي سخت ترين كار عكاسي از حيوانات، حشرات و پرندگان باشد. آنها تقريباً هيچوقت آن كاري را كه شما مي خواهيد انجام نمي دهند. بهترين راه براي عكاسي از حيوانات عكاسي در حيات وحش است. اما در باغ وحش هم مي توان عكس هاي زيبايي گرفت. براي عكاسي در باغ وحش بايد به موقعيت دوربين بسيار توجه كنيد. چون وجود نرده، حصار و قفس معمولاً مزاحم عكاس است.براي عكاسي از حيوانات بايد بسيار صبور باشيد. حيوانات يا براي مدت طولاني حركت نمي كنند تا در موقعيتي كه ما مي خواهيم از آنها عكس بگيريم و يا آنقدر حركت مي كنند كه نمي توانيد از آنها يك عكس واضح بگيريد. حتي بعضي از عكاسان حرفه اي بر روي رفتار حيوانات مطالعاتي انجام مي دهند تا بتوانند حركت هاي آنها را پيش بيني كنند. پرندگان معمولاً در يك مسير مشخص پرواز مي كنند بنابراين اگر آنها را در جايي ديديد مي توانيد بار ديگر در همان حوالي منتظر آنها باشيد. براي عكاسي از پرندگان بايد از زوم منوئال استفاده كنيد چون اگر زوم دوربين بر روي حالت (Auto Focus) باشد احتمالاً به جاي پرنده ها از آسمان عكس خواهيد گرفت.اكثر حيوانات اجازه نمي دهند خيلي به آنها نزديك شويد. بنابراين براي عكاسي از حيوانات يك لنز بلند با قدرت زوم بالا بسيار اهميت دارد. يك لنز 75 ـ 350 ميليمتر براي اين منظور مناسب است البته يك لنز 500 ميليمتر عالي است اما قيمت آن بسيار بالاست. و بايد همراه با يك سه پايه استفاده شود. و براي كاهش اثر لرزش دست بايد سرعت شاتر دوربين شما بيش از عدد 1 تقسيم براي فاصله كانوني شود. مثلاً اگر فاصله كانوني لنز 500 ميليمتر است سرعت شاتر بايد بيش از 1/500 ثانيه باشد.هميشه براي عكاسي از حيوانات از لباسي استفاده كنيد كه همرنگ محيط باشد و چيزهاي براق مانند ساعت را بهتر است در جيب خود قرار دهيد يا مي توانيد از شنل هاي استتار استفاده كنيد.     اما اگر مي خواهيد در باغ وحش عكاسي كنيد تا حد امكان اول وقت به سراغ باغ وحش برويد چون خلوت تر است و افراد كمتري مزاحم عكاسي شما مي شوند. دليل دوم اينكه نور در اوايل صبح در بهترين موقعيت براي عكاسي است. و شدت سايه و درخشش هاي زايد كمتر در عكس شما بوجود خواهد آمد. و بالاخره آخرين دليل اينكه حيوانات جنب و جوش بيشتري دارند. البته قبل از غروب آفتاب هم زمان خوبي براي ميزان نور است.براي عكاسي از حشرات كافيست بي حركت باشيد سعي كنيد از حشرات عكس هاي درشت و نزديك بگيريد. جزئيات اندام حشرات مي توانند بسيار فريبنده باشند. چشم هاي درشت، پاها و تن مودار و ... اثر خوبي روي عكس شما خواهند گذاشت. در عكاسي از حشرات هم بايد توجه داشته باشيد كه زوم دوربين را خود تنظيم كنيد و آنرا در حالت اتومات قرار ندهيد چون معمولاً دوربين در اين موارد اشتباه مي كند. Wed, 08 Dec 2010 10:23:45 pm http://www.photoir.com/post-32.html http://www.photoir.com/post-31.html قبل از اينكه وارد دنياي عكاسي شويد بايد بدانيد نكاتي آموزنده و مفيد در زمينه عكاسي وجود دارد كه به خلق يك عكس خوب كمك بسيار مي كند. و بهتر است يك عكاس آماتور اين نكات را به عنوان پايه بشناسد و يك عكاس حرفه اي آنها را هميشه در ذهن داشته باشد.براي عكس خود يك موضوع يا پيام انتخاب كنيد.اگر در عكس شما هيچ سوژه برجسته و واضحي وجود نداشته باشد يا اين عكس حاوي پيامي نباشد احتمالاً عكس جالبي نخواهد بود.چيزهاي اضافي را حذف كنيد.زوايد را حذف كنيد، به خصوص اگر از ارزش عكس شما كاسته مي شود. نه تنها بايد بدانيد چه چيزهايي را در عكس بگنجانيد بلكه بايد بدانيد چه چيزهايي را نبايد در عكس خود بگنجانيد. هميشه بدنبال يك پشت زمينه ساده باشيد و تعادل را حفظ كنيد.در اين عكس دست زني كه در پايين تصوير مشاهده مي كنيد و پيراهن هاي رنگ و وارنگ زرد و آبي در پشت زمينه عناصري هستند كه سبب به هم خوردن تمركز بيننده بر موضوع اصلي مي شوند. در اين عكس مي توان چند لحظه صبر كرد تا آن زن دست خود را عقب بكشد و افرادي كه در پشت زمينه قرار گرفته اند نيز با چند قدم جابجايي عكاس از تصوير حذف مي شوند و در اين حالت عكس شما بهتر خواهد بود. از زوم كردن و نزديك شدن نترسيداشتباهي كه بيشتر عكاسان آماتور مرتكب مي شوند اين است كه عكس هاي آنها از فاصله خيلي دوري گرفته شده است. و در تصوير نسبت محيط به موضوع آنقدر زياد مي شود كه نمي تواند پيام خود را القا كند. سعي كنيد عكس را به اندازه كافي از سوژه پر كنيد و از پشت زمينه شلوغ پرهيز كنيد. تا عكس ساده و قابل فهم باشد. موضوعات خود را در مركز تصوير قرار ندهيد.همانطور كه در مقالات قبلي آموزش عكاسي «ياد بگير دات كام» بارها ذكر شده است. سعي كنيد موضوع عكاسي خود را در مركز تصوير قرار ندهيد. بهتر است از قانون يك سوم استفاده كنيد. فرض كنيد تصوير شما به سه قسمت تقسيم شده است چه از نظر عمودي و چه از نظر افقي آنگاه موضوع خود را روي يا نزديك يكي از اين خطوط قرار دهيد. اين قانون را قانون يك سوم مي نامند. البته سعي كنيد خلاقيت خود را حفظ كنيد و از اين قانون تابعيت محض نداشته باشيد. به خاطر داشته باشيد براي انسان و حيوان وقتي كه روي سر آنها زوم مي كنيد بينندگان بيشتر به چشم آن انسان يا حيوان توجه مي كنند بنابراين در اين گونه مواقع قانون يك سوم بر مو قعيت چشم ها اعمال مي شود.           از سطح دوربين خود مطمئن شويد.اگر سطح افق در عكس شما زاويه دار شود از ارزش عكس شما كاسته خواهد شد. ممكن است هنگام عكاسي دقت زيادي براي تنظيم سطح نداشته باشيد اما مشكلي نيست با نرم افزارهاي ويرايش عكس مانند فتوشاپ مي توان به راحتي سطح را تصحيح كرد. اما بهتر است تمرين كنيد تا هميشه دوربين را افقي نگه داريد.    ...بقیه در ادامه مطلب... Wed, 08 Dec 2010 10:21:20 pm http://www.photoir.com/post-31.html http://www.photoir.com/post-30.html تقريباً همه عكاسان از چهره افراد عكس گرفته اند. عكاسي از چهره، كاربردهاي زيادي دارد و اينجاست كه يك عكاس را مي توان ارزيابي كرد. همه ما وقتي يك عكس خوب از صورت كسي مي بينيم توجه ما به عكس جلب مي شود ولي چه چيزي در اين عكس وجود دارد كه آنرا برجسته و متمايز مي كند. يك عكاس هميشه فردي است كه تصويري مشابه خلق مي كند حتي اگر نخواهد اين كار را انجام دهد در عمل بين سوژه عكاسي و تصوير به نوعي اين كار را انجام داده است. شايد بارها اين جمله را شنيده ايد كه شخصي به شما بگويد اين عكس كه از من گرفته اي اصلاً شبيه من نيست يا خيلي شبيه من است. مشكل اينجاست كه ما عادت داريم ديگران را در حالت حركت به اين ور و آن ور ببينيم يا حتي وقتي نشسته اند سر آنها مرتب در حال حركت است به خصوص زمانيكه صحبت مي كنند. به غير از وقتي كه افراد خواب هستند به ندرت مي توان آنها را بي حركت يافت. بنابراين لحظه اي كه از آنها عكس مي گيريد احتمال اينكه شخص در حالتي غير معمول باشد زياد است. اما آنچه در عكاسي چهره تصوير زيبايي خلق مي كند همان حالتي از چهره شخص است كه احساس عكاس نسبت به او را بيان مي كند. بنابراين يك عكس خوب از چهره يك فرد عكسي است كه خصوصيات آن فرد را در خود داشته باشد يا حداقل قسمتي از اين خصوصيات را نمايش دهد. شايد زماني كه به عكس خانمي نگاه مي كنيد او را نشناسيد ولي در نگاه اول در مورد خصوصيات او قضاوت مي كنيد. موقعيت دوربين، زاويه ديد، كيفيت عكس، نوع لنزي كه انتخاب مي كنيد و حتي پشت زمينه عكس همه مي توانند در حالت عكس نقش داشته باشند و مي تواند احساس شما را نسبت به شخصيت سوژه عكاسي بيان كند. يك عكس خوب از چهره، شخصيت فردي كه از او عكس گرفته ايد را نشان مي دهد. حتي اگر غير واقعي باشد. مواردي كه نام برديم همه تأثيرگذار هستند اما موقعيت دوربين بسيار مهم است. و در نظر داشته باشيد لحظه اي كه عكس مي گيريد هم بسيار مهم است بنابراين دوربين شما بايد ‎آماده باشد و سعي كنيد تعداد بيشتري عكس در موقعيت هاي مختلف بگيريد. گاه ممكن است 50 عكس بگيريد تا يك عكس مناسب از بين آنها انتخاب كنيد ولي با مقايسه آنها چيزهاي جديد خواهيد آموخت. اگر در استوديو عكاسي مي كنيد مي توانيد نورها را درست در همان جايي كه مدنظر است قرار دهيد تا سايه ها به گونه اي قرار گيرند كه شما مي خواهيد. شما نمي توانيد از افراد بخواهيد به گونه اي قيافه بگيرند كه شما مي خواهيد و از آنها عكس بگيريد آنوقت انتظار داشته باشيد عكس هاي زيبايي هم بگيريد. بلكه بايد يك شكارچي صحنه ها باشيد و به سرعت در لحظه مناسب عكس مناسب بگيريد.... بقیه در ادامه مطلب . . . Wed, 08 Dec 2010 10:53:35 pm http://www.photoir.com/post-30.html http://www.photoir.com/post-29.html اگر شما جزو افرادي هستيد كه براي گذراندن تعطيلات خود به جاي رفتن كنار دريا ترجيح مي دهيد از اماكن تاريخي ديدن كنيد، در اين صورت احتمالاً گرفتن چند عكس زيبا برايتان خالي از لطف نخواهد بود بخصوص اگر يك ساختمان زيبا يا يك شاهكار هنري در برابر شما باشد. ولي براي عكس گرفتن از هر سوژه اي اصولي وجود دارد كه توجه به آنها سبب زيبايي و تاثير گذاري بيشتر مي شود.نور مناسبمشكل اساسي در مورد نور اينست كه بهترين موقع براي گردش بهترين موقع براي عكاسي نيست. مثلاً هنگام ظهر نه زاويه نور مناسب است و نه ازدحام جمعيت به شما اجازه مي دهد عكس دلخواه خود را بگيريد. شايد در اين شرايط خريد يك كارت پستال بهترين انتخاب باشد ولي اگر شما هم مانند من از علاقه مندان عكاسي باشيد با يك كارت پستال ارضاء نخواهيد شد. بنابراين بايد در زمان مناسب در محل حاضر شويد.بهترين زمان براي عكاسي در فضاي باز يا صبح زود است يا بعد از ظهر هنگامي كه نور خورشيد مايل مي تابد و به قرمزي مي زند. البته صبح زود بهترين موقع است چون در اين زمان نور خورشيد بهترين كيفيت را دارد. و در ضمن افراد كمتري دور و بر شما و سوژه مي چرخند.همانند عكاسي از هر سوژه اي در عكاسي از ساختمان ها بايد ببينيد چه چيزي در ساختمان مورد نظر شما آنقدر ويژه و مورد توجه است كه آن را منحصر به فرد كرده است، بر روي آن تمركز كنيد. و آن را در تصوير خود برجسته نماييد. بعضي مواقع بايد كل ساختمان را در عكس خود بگنجانيد و بعضي مواقع فقط روي جزئيات تاكيد كنيد و گاه تركيبي از هر دو.چهار چوبوقتي از ساختمان ها عكس مي گيريد بخصوص زمانيكه از قسمت هاي فوقاني عكس مي گيريد. حجم نسبتاً زيادي از عكس شما با تكه اي ملال آور از آسمان تمام مي شود. بنابراين بايد به گونه اي اين قسمت را در تصوير تغيير دهيد. يك ترفند ساده استفاده از درختان اطراف و شاخ برگ آنهاست. بايد آنقدر دوربين را حركت دهيد كه شاخه يا شاخه هاي اطراف در بالاي ساختمان مورد نظر قرار گيرد. در اين حالت زوم اوپتيكال دوربين براي تنظيم چهارچوب عكس به شما كمك بسيار مي كند. البته تنظيم نور و مقياس ساختمان كمي مشكل است.از پديده پرسپكتيو كمك بگيريدبراي اينكه تصويري متمايز خلق كنيد بايد سعي كنيد كمي از بلندي هاي اطراف كمك بگيريد و از زواياي مختلف به ساختمان مورد نظر نگاه كنيد. گاه در عكاسي از ساختمان هاي بلند مي توانيد از طبقات اول صرفنظر كنيد. يا مي توانيد به ساختمان نزديك شويد و با استفاده از يك لنز وايد حالت پرسپكتيو تصوير را مضاعف كنيد. زماني كه از پايين به سمت بالا نگاه مي كنيد به نظر مي رسد خطوطي كه در دو طرف ساختمان قرار دارند در حال نزديك شدن به يكديگر هستند. و اين طور به نظر مي رسد كه ساختمان در حال خم شدن به سمت پشت است. مشكلي كه وجود دارد اين است كه هنگام عكاسي تشخيص ميزان لازم پرسپكتيو كار راحتي نيست. شايد شما لنز وايد نداشته باشيد اما مهم نيست چون در دنياي ديجيتال كار ها بسيار ساده تر شده اند. كافي است در نرم افزار فتو شاپ از دستورات Distort يا Perspective براي تنظيم ميزان لازم پرسپكتيو خود استفاده كنيد.براي عكاسي از ساختمان ها دو لنز به شما پيشنهاد مي كنم. يكي لنزي كه 28-80 ميليمتر را بپوشاند يا در رنج آن باشد. و ديگري لنز وايد شماست كه 75-300 ميليمتر را بپوشاند و براي عكاسي از فاصله دور و افزودن جزئيات ضروري است. و احتياج به سه پايه هم ندارد. Wed, 08 Dec 2010 10:17:12 pm http://www.photoir.com/post-29.html http://www.photoir.com/post-28.html آيا تا به حال پيش آمده كه بخواهيد از خوراكيها عكس هاي اشتها بر انگيزي بگيريد. ولي عكس حاصل آن چيزي مي خواستيد نشده است. در اين مقاله قصد داريم به شما كمك كنيم عكس هاي حرفه اي از خوراكي ها بگيريد بدون اينكه احتياج به تجهيزات خاصي داشته باشيد. زمان را در نظر داشته باشيد.بخاطر داشته باشيد خوراكي ها آب مي شوند، خشك مي شوند، چروك مي شوند يا كم رنگ يا بد حالت مي شوند. بنابراين زمان قسمتي از صحنه شماست. مطمئن شويد كه ميز را به آراستگي چيده ايد. دستمال سفره، ليوان، ظروف نقره و هر چيزي كه در شكل دادن سفره نقش دارد را فراموش نكرده ايد. وقتي از سفره و ميز خود مطمئن شديد حال نوبت مي رسد به ظرف قهرمان! كه قرار است غذا در آن قرار بگيرد. حال آخرين تنظيمات نور را انجام دهيد و از نظم و ترتيب سفره اطمينان حاصل كنيد. وقتي همه چيز تكميل شد نوبت غذاست كه بياوريد و عكس زيباي خود را بگيريد. چيدن سفرهسفره اي ساده بچينيد كه واقعاً حرفه اي به نظر برسد ولي نبايد از غذايي كه مي خواهيد عكس بگيريد غاقل شويد. سعي كنيد بشقاب، كاسه ليوان، قاشق و چنگال شما با يكديگر و با غذايي كه قرار است سرو شد متناسب باشد. نور پردازيسعي كنيد از نور طبيعي استفاده كنيد. نوري كه از پنجره و از يك پرده سفيد نازك مي گذرد براي عكاسي از خوراكي ها بسيار مناسب است.آرايش هاي مختلف براي عكاسي از خوراكي ها ... بقیه در ادامه مطلب... Sun, 05 Dec 2010 06:25:57 pm http://www.photoir.com/post-28.html